Toν τελευταίο μήνα...

• μπαίνω σε περίεργα τρυπάκια
• έχει αλλάξει η ψυχολογία μου κατά 70%
• βλέπω με άλλο "μάτι" μερικούς ανθρώπους όχι επειδή ξύπνησα ένα πρωί στραβά βέβαια
• διαβάζω όταν θελήσω και όχι όταν πρέπει
• σκέφτομαι το έντονο και βαθύ αίσθημά μου,το σκύλο μου (εξ'ημισείας με το αγόρι μου)
• αναλύω πολύ-αρκετά ο λήθαργος
• έχω καλή παρέα(thank you ξαδέρφη)
• έχω τα κολλητάρια μου
• κάνω ψώνια
• ανυπομονώ για πτυχίο(νωρίς λίγο)
• θέτω βάσεις(μη με ρωτήσεις γιατί πάντα το έκανα)
• βλέπω περίεργα όνειρα (σημερινό αυτό-σπαρταράει)

Δεν έχω έμπνευση να γράψω ένα κείμενο όπως το σκέφτομαι για αυτό και δε μπαίνω στο κόπο. Είπα να κάνω μια "λίστα με ψώνια"..Χμ ωραία έκφραση,δίνει άλλο τόνο..

Για σένα Φάνη μου που περιμένεις ένα post μου.. Και τί κατάλαβες? 

with love!

Το σκυλί σώζει ζωές.....και αποκαλύπτει άλλες!

Είναι πολύ νωρίς να μιλήσω για τα "καλά"που προσφέρει ένα σκυλί.Αν και ερωτευμένη με τις γάτες ομολογώ πως το συγκεκριμένο σκυλί μου ξύπνησε καινούρια συναισθήματα..

Φτάνοντας στο σπίτι της κοπέλας διαισθανόμουν πως είναι αυτό που θέλαμε..ήσυχο και όμορφο έτσι ώστε να παραπλανεί και τον μεγαλύτερο δύσπιστο..

Χαρά-αγωνία-συγκίνηση-προσμονή ήταν αυτά που διασταύρωνα με το αγόρι μου.Ανεβαίνοντας το θέαμα μάς δικαίωσε.Το πήραμε αγκαλιά,παίξαμε και αποφασίσαμε να το πάρουμε..

Το σκυλί εκτός από το να σου κρατήσει μια καλή-ουσιαστική παρέα,σου προσφέρει κάτι ανεκτίμητο: γαλήνη και ελπίδα.Για έναν άνθρωπο που είναι συναισθηματικά ασταθής με χίλια-δύο προβλήματα το σκυλί έρχεται να σου τραβήξει τη προσοχή ευχάριστα κάνοντας σέ παράλληλα γλυκά υπεύθυνο ον! Είναι μια ευθύνη που στην αρχή σε τρομάζει -καθώς είναι ένα νέο μέλος στην οικογένεια το οποίο θα πρέπει να το συμπεριλάβεις από δω και πέρα στις περισσότερες εξόδους σου όμως οι καλοπροαίρετοι καταφέρνουν και βλέπουν τελικά τα οφέλη του και κατ'επέκταση το πόσο βοηθάει! Ξέρω ότι ακούγεται σαν αναλγητικό το σκυλί αλλά ναι!! είναι μια από τις ιδιότητές του..το δέσιμο που σου πασάρει απλόχερα σε συγκινεί και σε μαγνητίζει..χρειάζεται μόνο ένα ανθρώπινο χάδι για να κοιμηθεί ξανά και ξανά μες τη νύχτα!

Συγκινητικό είναι και το γεγονός να βλέπεις ένα παιδί να ασχολείται με ένα σκυλί...πόσο το σκυλί  φοβάται όπως το ίδιο το παιδί! ένα "πάρε-δώσε" ανιδιοτελές..

Δε περίμενα ποτέ από τον εαυτό μου να αντιδράσω έτσι για σκυλί γνωρίζοντας την αγάπη μου για τις γάτες και για το πόσο αυτάρκεις είναι.Ο σκοπός όμως αγιάζει τα μέσα..και επειδή όντως ο σκοπός είναι να "αγιάσει"μια προσωπικότητα που τελικά διαβλέπω πως θα την καθαγιάσει βάζω στην άκρη τις γάτες και όλες τις υπόλοιπες συμπεριφορές που αλλάζουν στο 10λεπτο και απολαμβάνω αυτό που ηρεμεί τη ψυχή του αγοριού μου..τον steven μας!!

P.S πέρα από το αναλγητικό που προσφέρει το σκυλί μας...σας είπα??? αποκαλύπτει και άλλα για τα οποία λυπούμαι,όχι το σκυλάκι βέβαια......

αφιερωμένο στις στιγμές μου...

Σκόρπια...

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που τόσο πολύ σε αγαπάνε και μάλιστα να προέρχονται από το περιβάλλον του συντρόφου σου.Ταυτόχρονα αυτό σε κάνει να θες όλο και πιο πολύ να συμπληρώσεις το όλο σκηνικό και να το φτάσεις στο 100%.Αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν λείπει η χαλαρότητα σε συνδυασμό με τη τέλεια συνεννόηση(κάτι που ΕΙΧΕ επιτευχθεί) τα παρατάς..Έχεις χάσει τη συντροφικότητα,έχεις γίνει λίγο παντρεμένος,έχει χαθεί λίγο το  ζευγαράκι παράνομο..Δε ξέρω αν είναι η κρίση των χρόνων γνωριμίας,αν είναι τα προβλήματα που έχουν προκύψει..όμως κάτι λείπει..

Σκέφτομαι πως το να επενδύεις σε μια σχέση είναι επένδυση ζωής..δίνεις πολύ χρόνο σε αυτή,φαιά ουσία,σημασία και νόημα..Και εδώ με καβαλάει ο διάολος(σημ. φόβος) και λέω: "Aν τελικά δεν αξίζουν όλα αυτά,αν γίνει κάτι ποταπό και μου διαλύσει το συννεφάκι μου?"

Δε ξέρω αν πρέπει να σκέφτομαι τόσο συνδυαστικά και πολύπλοκα ή να μπω στο τρυπάκι 1+1 κάνουν 2..θέλω να χτίσω κάτι για το οποίο θα είμαι κατά μεγάλο ποσοστό σίγουρη  στο μέλλον..και τώρα δεν είμαι..όχι ότι δε θέλω,ότι δεν επιδιώκω ή δεν προσπαθώ..αλλά δεν είμαι..δεν υπάρχει κάτι που να μου το αποδεικνύει έμπρακτα..και πάντα τριγυρίζει στο μυαλό μου η φράση του Καζαντζάκη που τόσο πολύ με εκφράζει και πιστεύω: "Ό,τι δε συνέβη ποτέ,είναι ό,τι δε ποθήσαμε αρκετά''.Μήπως τελικά αυτό που λείπει είναι αυτό που  ποθούμε αρκετά?Μήπως η συνήθεια έχει αντικαταστήσει όλες τις έννοιες πόθου,θέλησης και έρωτα...?

Συνέχεια σβήνω και γράφω σε αυτό  το πόστ..Δε μου "κάθεται" καλά..Ίσως επειδή μέσα μου κάτι δε μου κάθεται καλά..ας κοιμηθώ να ονειρευτώ λίγο τη ζωή που θέλω να χτίσω.Καληνύχτα σας!

Είναι διαφορετική η δύση του ηλίου τον Σεπτέμβρη,τον Φλεβάρη και διαφορετική τον Ιούνη..

Άλλη έκταση έχει όταν ξεπροβάλει ανάμεσα από τις πολυκατοικίες και άλλη όταν την βλέπεις από την Μπόχαλη..

άλλο να τη βλέπεις μόνος σου και άλλο με παρέα

ΚΑΠΟΙΑ: ασυναίσθητα τη βλέπει από το σαλόνι της σε τόνους γκρι..Ώπα..με μια δεύτερη ματιά γίνεται κανονικό...

κάποια για μερικά δευτερόλεπτα είδε τη δύση με τα ίδια ακριβώς χρώματα που έχει βαφεί  η ψυχή της...

Το να νιώθεις μοναδικός

Το να αισθάνεσαι μοναδικός είναι κάτι που το αποκτάς..Λόγω των δύσκολων συνθηκών είναι δύσκολο να το βιώσεις ή μάλλον να σε κάνουν να το βιώσεις.Γιατί μεγαλώνοντας και αναθεωρώντας καταλήγω στο ότι ένα μεγάλο κομμάτι του να νιώθεις μοναδικός είναι καλλιεργήσιμο από άλλους είτε αυτό λέγεται οικογένεια είτε φίλοι ή σύντροφοι.Δε θα ξεχάσω ποτέ τη φράση της γιαγιάς μου της οποίας προηγήθηκε και η ευχή της, μου λέει : "Παιδί μου, ο άνθρωπος που θα σε κάνει να αισθανθείς μοναδική-αυτός σε αγαπάει βαθιά" .

Το λογικό  είναι να νιώθεις μοναδικός επειδή σε κάνει η οικογένεια σου και οι σχέσεις που έχεις δημιουργήσει..Υπάρχει όμως και η πιθανότητα να νιώσεις μοναδικός από κάπου που δεν περιμένεις,από ένα δευτερεύον άτομο,από έναν ουσιαστικά άγνωστο.

Εκεί εκπλήσσεσαι και αναθεωρείς...

Αν έχεις μέσα σου κατώτερα συναισθήματα έχεις μεγαλύτερη την ανάγκη να νιώσεις έτσι..

Δε θα ασχοληθώ άλλο με το πως γίνεσαι έτσι (μοναδικός) αλλά ξέρω πως η γιαγιά μου για 67 χρόνια το αποδεικνύει με τη πρώτη ευκαιρία στο παππού χωρίς να χρειαστεί να αποδείξει τίποτε άλλο,χωρίς φανφάρες και δώρα και μεγάλα λόγια. Όταν αγαπάς είναι το βασικό συστατικό να δείχνεις στον άλλο πόσο μοναδικός είναι για σένα,το οφείλεις και δε προσπαθείς για αυτό,γιατί πρέπει να αγαπάς για να σου βγει,πρέπει να θαυμάζεις και να σκέφτεσαι...

Ήθελα να γυρίσω στις παλιές εποχές,των γιαγιάδων μας, όπου ήταν όλα πιο αγνά και πιο λευκά,πιο καθαρά και πιο ξεκάθαρα γιατί είχες να ασχοληθείς με το πως η οικογένεια σου θα είναι ευτυχισμένη και όχι με το πως θα είναι ο ένας ευτυχισμένος.Δε παραπονιέμαι και δε μ'αρέσει να μακρηγορώ..

Όμως ενίοτε χάνω την αθωότητά μου,ψάχνω το συναίσθημα του να είμαι μοναδική--μου το παίρνουν!!

...όπως μου είπαν μια φορά: ''Μη βρίζεις,γιατί εξαφανίζεται η αθωότητα από το βλέμμα σου"- κατάφερε και τη διέκρινε-άρα την είχα..Πόσο αγαπώ αυτό το συναίσθημα,το συναίσθημα του να νιώθεις μο-να-δι-κός..

Δίχως τέλος!

Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή μας που τα πράγματα γύρω μας τρέχουν με τέτοια ταχύτητα που σε πιάνει φόβος πριν ακόμα καταλάβεις πως είναι πολύ αργά. Εξέλιξη,άνοδος,καταξίωση,παιδεία,έρωτας,ασχολίες....Οι σκέψεις μου μπερδεύονται δίχως τέλος.Άραγε πότε θα μπουν στη θέση που τους πρέπει?Παίρνω το μόνο σταθερό παράγοντα: οικογένεια..

Ίσως το μόνο στήριγμά μου..

Και αυτή με μπερδεύει-με αγχώνει.Δεν ήμουν και πολύ έτσι.Κάτι μου έχει φύγει ή μάλλον διαφύγει!

Τρομάζω στην ιδέα του βολέματος ,της απώλειας,του κενού!

Γουστάρω την εξέλιξη και την πρόοδο..Να κάνω μια λίστα μπας και ξεμπερδευτώ?

Το μπέρδεμα έγκειται στο ότι έχω τα πρόσωπα αλλά δεν έχω τις συνθήκες...έχω τις προϋποθέσεις και δεν έχω το αποτέλεσμα..

Χθες έψαχνα υποτροφίες πάνω στο χορό σε ξένη χώρα..Να το θεωρήσω ως τάση φυγής ή υπέρτατη επιθυμία που μου έχει μείνει σαν ερωτικό απωθημένο?

Η αλήθεια είναι πως είναι το μοναδικό ποστ στο οποίο σκέφτηκα τόσο πολύ,συνήθως γράφω αβίαστα..Μάλλον προσπαθώ λανθασμένα ή δεν έχω τις κατάλληλες προϋποθέσεις ενώ νομίζω το αντίθετο...

Απίστευτο mess! Ίσως να είναι και η επιρροή απο τα χθεσινά κακώς κείμενα της χώρας.......

Η μπαλαρίνα και το κουτάκι της...

Έχω βαρεθεί τον εαυτό μου να γράφω ρομαντικά,indeed! Τι να κάνω που έχω καλό αγόρι και μου το βγάζει...The point is πως θα γράψω κάτι για το οποίο συνέβη πριν από μια εβδομάδα περίπου.That means ότι το κουτάκι που είχα και άνοιγα όταν δεν ήμουν καλά και έβγαζα από μέσα ωραίες σκέψεις ΑΝΑΝΕΩΘΗΚΕ! yes ! Ήρθε κάτι ωραιότερο!

Μια αγκαλιά!!!!

Πολύ τετριμμένο?

..συνηθισμένο ε?

Κοίταξε να δεις τώρα...αγκαλιά από αγκαλιά διαφέρει...Δε θα το αναλύσω γιατί θα χάσει την αξία του! Όμως κάτι τέτοια γίνονται και ισχυροποιούμαι,εγώ και τα συναισθήματα μου..(πάμε πακέτο-δεν είναι του γείτονα)

Επίσης λάτρεψα Fringe! χμ..u know why? 

Γιατί έχεις τρομερή δροσιά στο δωμάτιό σου όπου και το βλέπουμε!!! (άκυρο?)-(όχι,αλλά αυτή με βοηθάει να σε αγκαλιάζω πιο πολλή ώρα επειδή ζεσταίνομαι)

Τελειώνω εδώ το σουρεάλ κείμενο μου διότι έχω και μουσαφιρέους!!!!

Je suis fou,fou,fou.....

"fRiENd in need is a FriEnD indeed"

Ήτανε μια φορά δυο φίλες..οι οποίες γνωρίστηκαν με έναν μαγικό-συμπτωματικό τρόπο,που οι πρώτοι 5 με 10 καφέδες που κάνεις συνήθως όταν γνωρίζεις κάποιον και νομίζεις πως θες να είναι φίλος σου έγιναν μέσα σε 40λεπτά και μάντεψε που... σ'ένα λεωφορείο!

Με τον ίδιο μαγικό τρόπο από τότε κοιτιόμαστε και καταλαβαινόμαστε,λύνουμε τις διαφορές μας,συμφωνούμε, διαφωνούμε και πάει λέγοντας.Μόνο διακοπές δεν έχουμε καταφέρει να πάμε αλλά και αυτό θα γίνει με ένα μαγικό τρόπο κάποια στιγμή... δε τα αφήνω με την friend να γίνουν όλα από  τη μοίρα επειδή επικαλούμαι συνεχώς τον "μαγικό τρόπο" αλλά για μερικά θεματάκια είμαι σίγουρη πως δε θα χρειαστεί να αναλύσουμε-μιλήσουμε όπως γίνεται στις wanna be φιλίες..θα γίνει απλά κάποια στιγμή..

Με ένα μαγικό τρόπο θα νιώσω τι έχει και που βρισκόταν σήμερα..Γιατί τόσο καιρό δεν είμασταν οι φίλες του καφέ- είμασταν ΟΙ ΦΊΛΕ Σ

Με ένα μαγικό τρόπο την εκτίμησα και λέω μαγικό και όχι μέσα από καταστάσεις διότι πολλές φορές κάνει πράγματα που δε θα έκανα ή δεν επικροτώ αλλά είναι αυτός ο αναθεματισμένος τρόπος...που είτε στο τέλος θα κάνω τα ίδια είτε θα έχω σκεφτεί να τα κάνω.. Oπότε δε μπορώ να την "κρίνω"

Με ένα μαγικό τρόπο θα με σώσει όταν τη παίρνω και της λέω : "A. δε μπορώ έχω κουραστεί" ή "Α.δε μπορώ πως θα ξεπεράσω τη μ@@@ που έκανα"

....θα με πάρει τηλέφωνο τη νύχτα-θα με ξυπνήσει αλλά πραγματικά ίσα που χέστηκα με ενδιαφέρει που βρήκαμε μια λύση....

.....θα με κάνει να σκεφτώ πράγματα που δεν είχα σκεφτεί-εκδοχές που δεν είχα ανακαλύψει-μεθόδους που δεν είχα υιοθετήσει-άμυνες που δεν είχα ποτέ..

....θα με εκπλήσσει γιατί μέσα από τον εαυτό της βλέπω το γιατί τελικά "ταιριάξαμε",γιατί κατά βάθος είμαστε ίδιες..μόνο το περίβλημα και μερικές εμπειρίες αλλάζουν-και περίβλημα δεν εννοώ εμφάνιση!

Ρε friend είσαι κατά μια έννοια η αδερφή που πάντα ήθελα να έχω,ο άνθρωπος που δε θα με κάνει να νιώσω μόνη..που θα με βρίσει αλλά για σωφρονισμό 

Είσαι ο ορισμός του friend..είσαι My φριεντ

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν

και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,

με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά --

έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν

χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν' αξιωθεί καμιά

της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό...

Καβάφης

Revolution day

Σημασία δεν έχει πως θα πας,τι θα βάλεις και τι θα φωνάξεις..


Σημασία έχει το ότι τελικά πας,ότι λες "συγγνώμη"για να περάσεις από κάπου στριμώκολα


ότι μέσα σε 10 λεπτά έχεις φτάσει μπροστά-μπροστά κάτω από τις πολύχρωμες σημαίες


ότι κάνεις χώρο μέσα στο πανικό να περάσει το ποδήλατο


ότι θαυμάζεις το μπαμπά με το παιδί στους ώμους του,τη γριά με το μπρίκι,το κομμούνι με τη τζίβα και τον πιο κυριλέ με Burberry σε μία ειρηνική πορεία...


Εγώ για να είμαι ειλικρινής νόμιζα πως είχα πάει σε συναυλία στο Λυκαβητό 
όλοι χαλαροί και "αγανακτισμένοι",τόσο ειρηνικοί που η πορεία των χρυσαυγίτων μετά στριμώχτηκε σε κάτι στενά τύπου Μητροπόλεως..δε χωρούσε να μπει στη δικιά μας παρέα..τόσο παρείσακτοι και βρώμικοι-αλήτες του κερατά που είχαν ανάψει και δάδες για να φαίνονται-τα Ματ για αυτούς τους 1000 ήταν οι 3πλάσιοι από ότι υπήρχαν στους 100.000... σα κάτι σκουπίδια που βρωμίζουν την Ομόνοια έτσι και αυτοί ξεπεσμένοι και τελειωμένοι άνθρωποι που δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας φώναζαν "έξω οι ξένοι από τη χώρα μας (τους)" λες και αυτοί φταίνε για την κατάντια μας..


Ευτυχώς ήταν λίγοι(αρουραίοι) και σαν χτικιά έμειναν στα στενά γιατί στο κέντρο υπήρχαν άνθρωποι με ψυχή και φως που θα τρόμαζαν τα "ζόμπια" σε περίπτωση επαφής...τρέξτε να κρυφτείτε από τους μπάτσους και μετά σκοτώστε και κανέναν στη Murfin..
έτσι γιατί αυτή η χώρα τους "σηκώνει" όλους...


Είμασταν 100.000 και πιο ήσυχοι και συνειδητοποιημένοι από ποτέ -πες το χαρά πες το ελπίδα όμως χαίρομαι που ενώ ψηφίζουμε ηλίθιους πολιτικούς -ένας στους 2 σηκώθηκε από τον καναπέ του για να βρεθεί στο Σύνταγμα....

It's Fringe time

Πάντα ήθελα να κάνω μια έρευνα για το τι είναι και ποιο το άλλο μισό τού καθενός.Να δω αν το έχουν βρει οι περισσότεροι από εμάς και αν ναι ποιο είναι...Τι σημαίνει για τον καθένα μας?αυτό που μας γεμίζει,αυτό που μας διασκεδάζει ?είναι κάτι υλικό κάτι ουσιώδες ή μήπως κάτι πολύ χαζό?Και αν το έχουμε βρει του έχουμε δώσει υπόσταση,πόσο δυνατό είναι?Είναι το forever άλλο μας μισό ή  είναι ένα πρόσκαιρο?Αν με ρωτούσες μικρή θα σου έλεγα πως το άλλο μου μισό είναι ο μπαμπάς μου..πιο μετά μια φίλη μου..το αγόρι μου..Τα "άλλα μου μισά" αλλάζουν,δε μένουν...Γιατί να μην έχουμε πολλά "άλλα μισά"?Καταλαβαίνεις το άλλο σου μισό με το πόσο κενό σου μένει στο τέλος,με το πόσο μόνος νιώθεις χωρίς αυτό....είναι αυτό που όταν φύγει θα σε κάνει να γίνεις καλύτερος για  όταν θα επιστρέψει πίσω σε σένα...αυτό που σκέφτεσαι στις πιο φρικαλέες στιγμές σου,που ξέρεις ότι θα πρήξεις και θα σ'αγαπάει και αύριο.Το άλλο μας μισό είναι ικανό για πολλά στη ζωή μας μάλλον,ίσως για αυτό το ονομάζουμε "άλλο μισό".Εμένα αυτή τη στιγμή μου γεμίζει τη ζωή με ένα απλό άγγιγμα...

That's my boy....

Eίναι που...

Γίνεται κάτι "μαγικό" όταν είμαι στις δύσκολες στιγμές μου..Kάνω συγκρίσεις.Συγκρίνω μεγαλύτερους με μικρότερους,παλαιότερα με νεότερα,καταστάσεις με ταινίες....Και καταλήγω σε 2 πράγματα να απογοητεύομαι γιατί συνήθως τα άτομα που αγαπώ φέρνουν ομοιότητες με ανθρώπους που "τους φοβάμαι" και ταυτόχρονα να καταλήγω στο ότι υπάρχει  ένα πρόγραμμα "fixed"...Σα να ενώνω κομμάτια παζλ και να μου δίνουν μια εικόνα... :


Μετά από κάποιες καλές μέρες έρχονται (πάντα) κάποιες αδρανείς, (πιο συχνά) άσχημες μέρες..
Κάνεις μια συζήτηση και συνειδητοποιείς ακόμα περισσότερα..(οι ομοιότητες που λέγαμε..),όμως εδώ ίσως απλά να είναι σύμπτωση γιατί υπάρχει και ο παράγων φόβος..Φοβάμαι μη μοιάσω,μη μοιάσει,μην πληγωθώ και τα συναφή..


Ξέρω τώρα δε καταλαβαίνεις πολλά,είναι που ανησυχώ...
είναι που θέλω να σου πω σ'αγαπώ και το ακούει εν τέλει το μυαλό μου(είχα ξεχάσει πόση δύναμη έχουν τα μάτια)
είναι που θέλω να το ζήσω και δε μπορώ
είναι που......
Καληνύχτα

2 στα 2...Λένε πως οι άνθρωποι που πληγώνονται γίνονται πιο δυνατοί.Ίσως επειδή τη στιγμή που πληγώνονται είναι πιο αδύναμοι και από ένα μυρμήγκι.Έφτασα στο Σούνιο(δεν είχα αίσθηση)λέγοντας ένα πράγμα.."τον έχασα".Τον έχασα?Ίσως να μην ταιριάζαμε...μετά από 6 χρόνια το συνειδητοποιήσαμε?Χάσαμε την ουσία,ψάχνοντας την ουσία...Χειριστήκαμε λανθασμένα πολλές καταστάσεις..Μιλήσαμε και ξαναμιλήσαμε..Μου συζητούσε να φύγει την ίδια στιγμή που έλεγα γιατί δε μου λέει να πάμε να ξεσκάσουμε μαζί Διακοφτό,να τα αφήσουμε όλα?Όλα ευγενικά και όλα για να μην πληγώνουμε τον άλλον...Θάρρος-Πρωτοβουλίες-Τρέλα...Να προτάξουμε αυτό για το οποίο είμαστε μαζί..το συναίσθημα και να μπουν στην άκρη συζητήσεις επί συζητήσεων.Και αυτό θάρρος θέλει...δεν υπήρχε..Μια αγκαλιά ρομαντική και δύο  μαγνήτες με ίδιους πόλους που πάντα θα απωθούνται χωρίς να παύουν να έχουν την ιδιότητά τους...να έλκονται!

Άνθρωποι με λογική μαζευτείτε. Είναι μερικές φορές που αναζητάς διακαώς τέτοιο στυλ ανθρώπων..Αφού αυτά που ακούς και συμβαίνουν δε μπορείς να τα εξηγήσεις,ούτε και να τα ελέγξεις.

Συμβαίνει τώρα στη πόλη : Μια καρδιά μόνη και έρημη προσπαθεί να ξανακερδίσει το αγόρι της(χωρίς να δίνει πολλές ελπίδες) ενώ παράλληλα το επίπεδο της οικογένειας έχει φτάσει σε σουρεάλ ύψος..

Στο 21ο επεισόδιο στις οικογενειακές ιστορίες θα δείτε : τον πατέρα που ζει μακρυά από την οικογένειά του να τηλεφωνεί στη κόρη για να του πάει τον εγγονό του ο οποίος θα αντικρίσει τη νέα του γιαγιά

Η παλιά γιαγιά επαναστατεί ενώ η μεγάλη κόρη απορεί..ΤΗ ΠΑΛΕΥΕΙ?

Σε είδα : όχι στο Σύνταγμα ούτε στο Κολωνάκι αλλά στον ύπνο μου. Είμασταν λέει σε μία καφετερία και μου 'λεγες σ'αγαπώ...

Με το δεξί : θέλω να αλλάξω το σπίτι και το "σπίτι"μου γιατί μερικούς ανθρώπους δε τους διαλέγεις και αυτό πολύ με θλίβει..ούτε μπορώ να τους ανέχομαι..Ακούς Σούλη? Θέλω ένα σπίτι όπου θα στεγάσουμε στο σαλόνι βραδιές με καλύτερους φίλους,μια κρεβατοκάμαρα που θα κάνω σεξ με το αγόρι μου (αν καταφέρω να το ξανακερδίσω) αλλιώς βάζουμε μαξιλάρες για νύχτες χαλάρωσης με τις γάτες μου,μία κουζίνα που θα φτιάχνει μόνη της φαΐ,μπάνιο με σπα για να μουλιάζω με το αγόρι(ξέρεις ποιο,δε ξαναλέω) εμμμμ και ένα μπαλκόνι με θέα τη θάλασσα για να την ατενίζω αλλά και για να μπορώ να πηδήξω σε αντίξοες συνθήκες.

Ήρθε το τέλος : ναι είμαι άνετη και ωραία γιατί δε μπορώ να είμαι κάτι άλλο σε αυτή τη ΄ φάση,δε μπορώ να είμαι ούτε ερωτική ούτε ερωτευμένη ούτε γυναίκα ούτε κόρη..έχω αδρανοποιήσει τις ιδιότητές μου μέχρι "κάτι"να τις ξαναβάλει μπρος! ένα γκάζι,ένα νάζι,ένα αγιάζι μπας και ξυπνήσω...θα το βρω που θα πάει,θα μού ρθει  δε μπορεί..!Adios.....

Μοναξιές part 2...

   

Η μοναξιά έχει και αυτή την κλίμακά της...

Είμαι κάπου στη μέση..ξέρω ότι πάει κι άλλο..

                Δε θα επιτρέψω να φτάσω "ταβάνι"!

Και ειδικά όταν ξέρω πως οι μοναξιές πολλών είναι συμπάσχουσες και υπαρκτές...αυτές οι φώτος για εμάς τους πλέον μοναχικούς τύπους που δεν χρειάζεται κατ'ανάγκη να είσαι μόνος στη ζωή απλά να νιώθεις μια μοναχικότητα στη ψυχή...

Μοναξιές part 1...

Άνοιξαν τα μάτια μου μετά από 5 ώρες ύπνο στις 8 το πρωί σα να με ανάγκαζε ο καιρός να σηκωθώ..Ένιωθα ότι κάτι με έσπρωχνε συνεχώς,για ό,τι και αν έκανα υπήρχε "σχέδιο".10 η ώρα και έξω ο ήλιος να δίνει  ζωή και στα άψυχα ακόμη..Παίρνω τον αγαπημένο μου καφέ και με "σπρώχνει"να περπατήσω..προς Πειραϊκή.Ξεκινάω από τον "απο-κάτω"δρόμο με τα σκαφάκια και φτάνω εκεί που νόμιζα πως έκανα επιλογή...Δεξιά λοιπόν και συνειδητοποιώ με τα ακουστικά στα αφτιά και το καφέ στο χέρι άνοιγμα προς παραλία και μια παιδική χαρά...κατηφορίζοντας ένας λευκός βράχος γυάλιζε κάτω από τον ήλιο, <<εκεί θα κάτσω>>-μη νομίζεις δεν ήταν επιλογή δική μου.. Ανεβαίνω και αρχίζω να χαζεύω τη θάλασσα-δεν με ένοιαζε η βρωμιά της μόνο το ότι μου έδινε την ευκαιρία να σκεφτώ..Αυτό που με έσπρωχνε ήθελε να σκεφτώ σήμερα -να σκεφτώ εσένα -εμένα ,το παρελθόν -το μέλλον δε θα το 'λεγα..για κάποιο λόγο δε πήγα στο μέλλον..Τόσο ομιχλώδες το παρόν που ικέτευα <<Μπες και στη δική μου πραγματικότητα ήλιε-θέλω να βρω άκρη στο σκοτάδι>>.Πολλές απορίες,απογοητεύσεις έδωσαν θέση σε κάποιες στιγμές χαράς και πληρότητας -παρελθοντικές-Δε θέλω από σένα τίποτα,μόνο να με αγαπάς και τα άλλα τα "επιφανειακά"ασ'τα πάνω μου.. Αγάπη από τον έναν ποτέ δεν είναι αρκετή,ενίοτε και η αμοιβαία δεν είναι..άρα φαντάσου..Πόσα οφείλουμε να κάνουμε αν θέλουμε να σώσουμε αυτό για το οποίο ο ήλιος δε με βοήθησε να δω-το  μέλλον..Θα μπορέσεις...? Ας γυρίσω -με περιμένει η αγκαλιά του ανιψιού μου...Καληνύχτα

Kέντρο Αθήνας..

Πόλη ακούραστη,πολυτάραχη,πολυπολιτισμική,βρώμικη και "μάνα" όλων των εθνοτήτων..Στη Πανεπιστημίου το τοπίο σε πάει 2500 χρόνια πίσω με τους όμορφους κίονες και τα μεγαλοπρεπή κτήρια-για λίγο,για πολύ λίγο.Φωνές από πολιτικούς πρόσφυγες μέσα από τις σκηνές τους και ένα απέραντο "κίτρινο"που διαχέονταν παντού-όπου υπήρχαν άνθρωποι ταλαίπωροι που ήθελαν να κάνουν τις δουλειές τους στην Αθήνα και δεν είχαν άλλο μέσο.Μουσική στα αυτιά -κάτι πολύ χορευτικό- για να επιβιώσω από τους θορύβους και τη σκέψη μου στο μάθημα που άφησα πίσω,ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΝΤΑΣ.Φτάνοντας στο βιβλιοπωλείο στην οδό Πεσμαζόγλου και μπαίνοντας στη στοά με περιέβαλε αυτή η "ησυχία των γραμμάτων"  όπως πολλές φορές την έχω ματα-αισθανθεί. Είναι αυτή η ησυχία από τα βιβλιοπωλεία όπου ο υπάλληλος θα συνεννοείται σιωπηλά με τις εκδόσεις-τα βιβλία που περιμένουν στο ράφι για να πάρεις κάποιο και ένα καφέ κουλτουράκι έπαιζε το no speak americano σαφώς σε jazz εκτέλεση. Αν είχα ένα βιβλίο μαζί μου θα έπαιρνα τη γραμματική των λατινικών(πόσο ειδικευμένο για ένα τέτοιο τοπίο) και θα το αποστήθιζα σε χρόνο μηδέν! Η μυρωδιά του καφέ και η απόλυτη γαλήνη που προσέφερε η στοά ήταν ιδανικά πραγματικά για να ξεφύγεις από ό,τι σε ξε-βολεύει. Όμως ποιος να τρέχει μέχρι το κέντρο της Αθήνας..Πραγματικά το να φύγω μου προκαλούσε  δυσφορία-πως να πάω πίσω στον άθλιο και γκρίζο Πειραιά..Στο μετρό Συντάγματος συνειδητοποίησα ότι ο Έλληνας μπορεί να λέγεται ότι είναι της τελευταίας στιγμής αλλά είναι της πρώτης όταν πρόκειται για τις οικονομίες του-υπόθεση εισιτηρίων. Ο Έλληνας χάνει τη χαλαρότηρά του από την οποία πήγαζε το χαμόγελο και ο αυθορμητισμός που χαρακτηρίζει αυτό το λαό. Όλοι στην ουρά ήταν θλιμμένοι-κανείς δε μιλούσε στον άλλον ΣΚΟΠΟΣ :τα εισιτήρια. Χάσαμε την αρχοντιά μας,τη διάθεση για επικοινωνία...Αφήνοντας την Αθήνα με τα προβλήματά της , μπαίνω σε μετρό και ηλεκτρικό σχεδόν άδεια. Και εκεί σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι συνδυάζουν τα μέσα για να φτάσουν στις δουλειές του-λόγω της απεργίας των λεωφορείων δεν υπήρχε ψυχή! "Οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία ορθώς διεκδικούν όμως γιατί με τέτοιο τρόπο?εις βάρος του απλού λαού?" χέστηκαν οι κυβερνήσεις αν ο ταλαίπωρος ο Έλληνας έχει να πάει στη δουλειά του....

Κλείνομαι στο σπίτι ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας βιβλία....

Σκεπτόμενη την Ελλάδα σε μια φωτογραφία  όπου αριστερά έχει τον Φεραίο και δεξιά τον Κοραή να την σώζουν και να τη στηρίζουν στην αποτίναξη.

Τώρα αυτή τη φώτο μπορώ να τη φανταστώ εκατέρωθεν με ΔΝΤ και Μέρκελ...

Η αλλαγή έγκειται στα χέρια που μας κρατούσαν...τότε μας κρατούσαν τώρα απλά μας σέρνουν.....

Απλότητες.....

Ημέρα Αγίου Βαλεντίνου : στις 11μ.μ καναπές και Ράδιο Αρβύλα..

Ξέρω μπορεί να μην φαίνεται ρομαντικό όμως σε τέτοιες καταστάσεις ο άνθρωπος βάζει την ατμόσφαιρα. Τα άλλα απλά είναι αφορμές...


Δίνω μάθημα μέχρι τις 9 και είμαι ενθουσιασμένη(με λες τρελή?+φωνω μαζί σου) μετά θα έχω εσένα -σε μία αγκαλιά σε έναν καναπέ ανάμεσα από κάτι καλό που ετοιμάζω..έτσι για να δούμε Ράδιο Αρβύλα
μετά θα σε αγκαλιάσω και θα σε ξανα-αγκαλιάσω
μετά θα με κοιτάς με αμηχανία γιατί κάτι θα θες να μου πεις αλλά δε θα μπορείς

μετά θα πάρω μαζί μου τη μυρωδιά σου και θα κοιμηθώ..


έτσι απλά γιατί αγαπώ και θα αγαπώ και θα αγαπιέμαι και αυτή η δυνατότητα με κάνει απλά δυνατή....

Έλα πάρε με~Γιάννης Χαρούλης

Mικρές καληνύχτες με Χαρούλη....

Συννεφα του γιαλου-Γιάννης Χαρούλης

Μάνος Ξυδους & Γιάννης Χαρούλης ~ Αυτή η νύχτα

if u could make a new start...

Πως θα ήτανε αν όλοι(οι μη ευχαριστημένοι) τα βροντούσαν όλα και ξεκινούσαν κάτι καινούριο από το μηδέν..? θα έκαναν τα ίδια λάθη? οι άνθρωποι-θα ήταν οι ίδιοι στο περίγυρό τους ή θα ήταν άλλοι?οι δουλειές,οι ασχολίες? τα αμάξια-τα σπίτια οι διαθέσεις?οι άμυνες οι συμπεριφορές?η αγάπη και η αλήθεια που ψάχνει ο καθένας μας-θα τα ψάχναμε με τα ίδια κριτήρια? Πως ένα ηλιόλουστο και κρύο απόγευμα Κυριακής μπορεί να σε γεμίσει απορίες να σε βάλει σε σκέψεις και σε περισυλλογή! και επειδή τις ερωτήσεις όλοι έχουμε το ελεύθερο να τις κάνουμε όπως και το να ξεκινήσει κανείς από την αρχή, γιατί τότε όλοι ρωτάμε και κανείς μα κανείς δε κάνει αυτό το μεγάλο βήμα?...όλοι ξέρουμε την απάντηση...εδώ δεν έχουμε να φάμε θα αλλάξουμε άρδην τη ζωή μας? Βασικά,ας ξεκινήσουμε να ονειρευόμαστε..και μετά ας αλλάζουμε ό,τι μπορεί να αλλαχθεί.Τα όνειρα είναι γλυκά και στη φαντασία μας βέβαια έτσι μπορεί να γίνουν τεράστια (που λέει και ο Χαρούλης μου).. Όνειρα όπως παντοτινή υγεία και νιότη, όμορφα σπίτια με θέα ,παντοτινές αγάπες παντοτινές εμπιστοσύνες.. και πάει λέγοντας...είδατε πόσο ωραία είναι τα όνειρα? και αν αλλάζαμε κάτι αυτό τι θα ήταν?ίσως μια καθημερινή ασχολία,ένα σπίτι,μια δική μας άσχημη συμπεριφορά -κάποιου άλλου-ένα χούι μας? γιατί όμως να αλλάξουμε εμείς και να μπούμε σε τρυπάκια που μας πάνε στο κομπλεξισμό και να μην έχουμε ανθρώπους που μας δέχονται όπως είμαστε??

αν ξεκινούσα από την αρχή σίγουρα αυτό θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζα...όχι τους φίλους και τους ανθρώπους που αγαπώ αλλά θα πρόσθετα κι άλλους που ψάχνουν αυτό που ψάχνω...

αν ξεκινούσα από την αρχή σίγουρα θα είχα μια γάτα 

...θα ήμουν δημοσιογράφος ή χορεύτρια σε κάποιο μπαλέτο

...θα ήμουν ... θα ήμουν ....

...θα έκανα,θα έφτιαχνα ,θα έρανα....

Ωραία τα "θα" και τα όνειρα-οι φαντασιώσεις και τα υποσυνείδητα...όλα ωραία είναι..

όμως το μόνο που είναι σίγουρο είναι πως μπορείς να αλλάξεις το μέλλον σου,να το διαμορφώσεις όπως εσύ ονειρεύεσαι και νιώθεις

και αν δε μπορέσεις όλα-κάνε μερικά

συνέχισε να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις-δίνει δύναμη και γλυκάδα(άλλοι δεν ονειρεύονται καν)

και αν δεν έχεις τα λεφτά έχεις το πείσμα και τη θέληση 

και αν δε μπορούν να αλλάξουν τα υλικά μπορούν να αλλάξουν αυτά που περνάνε από το χέρι σου... 

κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι -όχι την όποια μου αρχή αλλά αυτά που θα αλλάξω 

και θα δεις τότε πως σιγά σιγά θα νομίσεις ότι ξεκινάς κάτι νέο...

(ζήτω η αισιοδοξία)

                                                                                                            Βy k.

Σύγχυση!

Είμαι σε φάση σύγχυσης...                                                  

..σε φάση απόλυτης αποσύνθεσης

..σε φάση τραγική(Μακρόπουλος)

...σε φάση έλλειψης

και ναι μη μου πεις ότι είναι από το πολύ το διάβασμα.Είναι από το πολύ ΧΑΜΈΝΟ διάβασμα...

από το πολύ χαμένο χρόνο που δε μπορώ να κάνω ένα δημιουργικό διάβασμα,με το οποίο θα μάθω θα αποστηθίσω και θα πάω να γράψω (όπως συμβαίνει ΠΑΝΤΟΎ)

Έχω και άλλη παρατήρηση..πού πήγε το πρώτο έτος που ανταλλάζαμε κάναμε δείχναμε?....τώρα ο καθείς τη πάρτη του... και βέβαια ΣΥΓΧΥΣΙΣ γιατί εγώ δε λειτουργώ έτσι.. αλλά τι να κάνεις.. οι άνθρωποι προχωράνε και δε προχωράνε κατά ζεύγη εκτός αν παντρεύεσαι..

Μου λείπεις και εσύ που έχω αρχίσει και ξαναδένομαι
μου λείπουν οι ξέγνοιαστες μέρες και οι φίλοι μου....
πφφ το παρατώ το κείμενο ..

... προσέφερε κάτι καλό..15'δημιουργικότητας. ΣΩΤΉΡΙΑ
..ίσως καθαρίσει το θολωμένο μου μυαλό!!

Με 18euro...

Με 18 ευρώ δε πας σε ένα κουτούκι που σου πρότεινε η κολλητή,μένεις με τη χαρά 
κάθεσαι σπίτι και περιμένεις ποια θα είναι η κατάλληλη στιγμή ή μάλλον η καταραμένη στιγμή που θα αναγκαστείς να τα χαλάσεις,νευριάζεις γιατί στην άλλη άκρη της οικογενείας ξέρεις πως κάποιος θα πληρωθεί ΑΔΡΑ για 2 χρόνια δουλειάς(κάποιος = πατέρας  -ο θεός να τον κάνει-)..
ως τότε:
1) διαβάζεις (για να τελειώνεις διότι πρέπει να δουλέψεις)
2)σιδερώνεις(για να ξεκουράσεις τη μάνα για να συνεχίζει να σου δίνει λεφτά μέχρι να δουλέψεις)
3)αναπολείς(την αγκαλιά ενός άντρα που θα έρθει τη νύχτα- επιτέλους και κάτι καλό)
4)χαίρεσαι (με τα νέα της κολλητής για τατουάζ+με το γεγονός ότι "συμπάσχει" οικονομικά)
Έτσι ζει ο φοιτητής του 21ου αι. Δε ξέρω για εσάς αλλά εγώ ρωτάω τα "ανώτερα": Γιατί φύτρωσα σε τέτοια εποχή???

Μy dAyS!!!

Μπορώ να πω πως διανύω μέρες πληρότητας.Πνευματική,συναισθηματική κυρίως οικογενειακή...Ναι ναι αυτό είναι.Επιτέλους ζω επικές οικογενειακές στιγμές-με μια γυναίκα που θαυμάζω τη πυγμή  και τη προσπάθειά της,μια πανέξυπνη και φιλόδοξη έφηβη και έναν άντρα με κάτι και από τις 2 τους(το μικρό μου παζλ).Τη φυσική μαμά μου να συνδέεται κάπου μέσω του τηλεφώνου,μια βόλτα με το αμάξι πετυχαίνοντας ένα ευτυχισμένο ζεύγος με μωρό-καλοί φίλοι  που σίγουρα απορούν για τη μακρόχρονη σχέση μας-φτάνοντας σε ένα τρυφερό βράδυ(σπιτογατοσύνη) αγκαλιά του  με ανάλαφρη αμερικάνικη κωμωδία(forgetting Sarah Marsall).Σήμερα ηλιόλουστη μέρα και βόλτα με τη ξαδέρφη μου,μου μετέφερε κάτι από Ζάκυνθο και κάτι από ξεγνοιασιά. Τελικά πολύ διαφορετικοί οι άνθρωποι των νησιών.Ακόμη και στα μεγαλύτερες στιγμές άγχους είναι "χαλαροί",that's admirable....Ύστερα σπίτι, βιβλιαράκια,καφές,φωνές, φαΐ τηλέφωνο στους πολύ καλούς μου φίλους-αναζητώντας την άλλη καλή μου φίλη και τηλέφωνο -φυσικά- από "τη χαρά"μου..Όσο σκέφτομαι πόσο παιδί γίνομαι δίπλα του ντρέπομαι για τα 21 μου χρόνια..Σ'ευχαριστώ Θεέ...(αν υπάρχεις).Ας μείνω έτσι,είχα καιρό......

      πόσο παλιό και αλησμόνητο μπορεί να είναι ένα βλέμμα,μια αγκαλιά,μια βόλτα.....

Και όσο ανεβαίνω χάνομαι

και όσο αφήνομαι πνίγομαι γιατί τα μονοπάτια τούτα είναι ξαναπερπατημένα και φθαρμένα που ώρες ώρες είτε μου τα αλλάζεις είτε με ξαναπας στα ίδια

Και όσο θα βρίσκω άμυνες τόσο θα απομακρύνομαι

μα και αν βρω μια καλή,μία που να ταιριάζει να αφεθώ?

Και αν με πας καρδιά μου σε μονοπάτι χωρίς γυρισμό και εγώ στη πορεία μείνω μόνη,πως θα βρω το κουράγιο να συνεχίσω...?

βροχούλα...

Λοιπόν,η βροχή πάντα θα μου δημιουργεί μια αίσθηση θαλπωρής αλλά και τεμπελιάς όταν έρχεται..Μου είναι σχεδόν αδύνατον να πιάσω την εργασία μου-την οποία πρέπει να παραδώσω σε 1 μήνα,αδύνατον επίσης να μη χουχουλιάσω στο χοντρό μου πάπλωμα,αδύνατον να μη τον σκεφτώ,αδύνατον να μην τον πάρω τηλέφωνο..Είναι η πρώτη  φορά μετά από 3 χρόνια που ακούω τη βροχή και δε με πιάνει ΜΟΝΟ η μελαγχολία μου,νιώθω γλυκά,γαλήνια και ήρεμα γιατί ξέρω ότι μπορώ να τον πάρω τηλέφωνο και να ακούσω <<έλα μωρουλίνι μου>>...