Kέντρο Αθήνας..

Πόλη ακούραστη,πολυτάραχη,πολυπολιτισμική,βρώμικη και "μάνα" όλων των εθνοτήτων..Στη Πανεπιστημίου το τοπίο σε πάει 2500 χρόνια πίσω με τους όμορφους κίονες και τα μεγαλοπρεπή κτήρια-για λίγο,για πολύ λίγο.Φωνές από πολιτικούς πρόσφυγες μέσα από τις σκηνές τους και ένα απέραντο "κίτρινο"που διαχέονταν παντού-όπου υπήρχαν άνθρωποι ταλαίπωροι που ήθελαν να κάνουν τις δουλειές τους στην Αθήνα και δεν είχαν άλλο μέσο.Μουσική στα αυτιά -κάτι πολύ χορευτικό- για να επιβιώσω από τους θορύβους και τη σκέψη μου στο μάθημα που άφησα πίσω,ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΝΤΑΣ.Φτάνοντας στο βιβλιοπωλείο στην οδό Πεσμαζόγλου και μπαίνοντας στη στοά με περιέβαλε αυτή η "ησυχία των γραμμάτων"  όπως πολλές φορές την έχω ματα-αισθανθεί. Είναι αυτή η ησυχία από τα βιβλιοπωλεία όπου ο υπάλληλος θα συνεννοείται σιωπηλά με τις εκδόσεις-τα βιβλία που περιμένουν στο ράφι για να πάρεις κάποιο και ένα καφέ κουλτουράκι έπαιζε το no speak americano σαφώς σε jazz εκτέλεση. Αν είχα ένα βιβλίο μαζί μου θα έπαιρνα τη γραμματική των λατινικών(πόσο ειδικευμένο για ένα τέτοιο τοπίο) και θα το αποστήθιζα σε χρόνο μηδέν! Η μυρωδιά του καφέ και η απόλυτη γαλήνη που προσέφερε η στοά ήταν ιδανικά πραγματικά για να ξεφύγεις από ό,τι σε ξε-βολεύει. Όμως ποιος να τρέχει μέχρι το κέντρο της Αθήνας..Πραγματικά το να φύγω μου προκαλούσε  δυσφορία-πως να πάω πίσω στον άθλιο και γκρίζο Πειραιά..Στο μετρό Συντάγματος συνειδητοποίησα ότι ο Έλληνας μπορεί να λέγεται ότι είναι της τελευταίας στιγμής αλλά είναι της πρώτης όταν πρόκειται για τις οικονομίες του-υπόθεση εισιτηρίων. Ο Έλληνας χάνει τη χαλαρότηρά του από την οποία πήγαζε το χαμόγελο και ο αυθορμητισμός που χαρακτηρίζει αυτό το λαό. Όλοι στην ουρά ήταν θλιμμένοι-κανείς δε μιλούσε στον άλλον ΣΚΟΠΟΣ :τα εισιτήρια. Χάσαμε την αρχοντιά μας,τη διάθεση για επικοινωνία...Αφήνοντας την Αθήνα με τα προβλήματά της , μπαίνω σε μετρό και ηλεκτρικό σχεδόν άδεια. Και εκεί σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι συνδυάζουν τα μέσα για να φτάσουν στις δουλειές του-λόγω της απεργίας των λεωφορείων δεν υπήρχε ψυχή! "Οι εργαζόμενοι στα λεωφορεία ορθώς διεκδικούν όμως γιατί με τέτοιο τρόπο?εις βάρος του απλού λαού?" χέστηκαν οι κυβερνήσεις αν ο ταλαίπωρος ο Έλληνας έχει να πάει στη δουλειά του....

Κλείνομαι στο σπίτι ακούγοντας μουσική και διαβάζοντας βιβλία....

Σκεπτόμενη την Ελλάδα σε μια φωτογραφία  όπου αριστερά έχει τον Φεραίο και δεξιά τον Κοραή να την σώζουν και να τη στηρίζουν στην αποτίναξη.

Τώρα αυτή τη φώτο μπορώ να τη φανταστώ εκατέρωθεν με ΔΝΤ και Μέρκελ...

Η αλλαγή έγκειται στα χέρια που μας κρατούσαν...τότε μας κρατούσαν τώρα απλά μας σέρνουν.....