Άνοιξαν τα μάτια μου μετά από 5 ώρες ύπνο στις 8 το πρωί σα να με ανάγκαζε ο καιρός να σηκωθώ..Ένιωθα ότι κάτι με έσπρωχνε συνεχώς,για ό,τι και αν έκανα υπήρχε "σχέδιο".10 η ώρα και έξω ο ήλιος να δίνει ζωή και στα άψυχα ακόμη..Παίρνω τον αγαπημένο μου καφέ και με "σπρώχνει"να περπατήσω..προς Πειραϊκή.Ξεκινάω από τον "απο-κάτω"δρόμο με τα σκαφάκια και φτάνω εκεί που νόμιζα πως έκανα επιλογή...Δεξιά λοιπόν και συνειδητοποιώ με τα ακουστικά στα αφτιά και το καφέ στο χέρι άνοιγμα προς παραλία και μια παιδική χαρά...κατηφορίζοντας ένας λευκός βράχος γυάλιζε κάτω από τον ήλιο, <<εκεί θα κάτσω>>-μη νομίζεις δεν ήταν επιλογή δική μου.. Ανεβαίνω και αρχίζω να χαζεύω τη θάλασσα-δεν με ένοιαζε η βρωμιά της μόνο το ότι μου έδινε την ευκαιρία να σκεφτώ..Αυτό που με έσπρωχνε ήθελε να σκεφτώ σήμερα -να σκεφτώ εσένα -εμένα ,το παρελθόν -το μέλλον δε θα το 'λεγα..για κάποιο λόγο δε πήγα στο μέλλον..Τόσο ομιχλώδες το παρόν που ικέτευα <<Μπες και στη δική μου πραγματικότητα ήλιε-θέλω να βρω άκρη στο σκοτάδι>>.Πολλές απορίες,απογοητεύσεις έδωσαν θέση σε κάποιες στιγμές χαράς και πληρότητας -παρελθοντικές-Δε θέλω από σένα τίποτα,μόνο να με αγαπάς και τα άλλα τα "επιφανειακά"ασ'τα πάνω μου.. Αγάπη από τον έναν ποτέ δεν είναι αρκετή,ενίοτε και η αμοιβαία δεν είναι..άρα φαντάσου..Πόσα οφείλουμε να κάνουμε αν θέλουμε να σώσουμε αυτό για το οποίο ο ήλιος δε με βοήθησε να δω-το μέλλον..Θα μπορέσεις...? Ας γυρίσω -με περιμένει η αγκαλιά του ανιψιού μου...Καληνύχτα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου