Σημασία δεν έχει πως θα πας,τι θα βάλεις και τι θα φωνάξεις..
Σημασία έχει το ότι τελικά πας,ότι λες "συγγνώμη"για να περάσεις από κάπου στριμώκολα
ότι μέσα σε 10 λεπτά έχεις φτάσει μπροστά-μπροστά κάτω από τις πολύχρωμες σημαίες
ότι κάνεις χώρο μέσα στο πανικό να περάσει το ποδήλατο
ότι θαυμάζεις το μπαμπά με το παιδί στους ώμους του,τη γριά με το μπρίκι,το κομμούνι με τη τζίβα και τον πιο κυριλέ με Burberry σε μία ειρηνική πορεία...
Εγώ για να είμαι ειλικρινής νόμιζα πως είχα πάει σε συναυλία στο Λυκαβητό
όλοι χαλαροί και "αγανακτισμένοι",τόσο ειρηνικοί που η πορεία των χρυσαυγίτων μετά στριμώχτηκε σε κάτι στενά τύπου Μητροπόλεως..δε χωρούσε να μπει στη δικιά μας παρέα..τόσο παρείσακτοι και βρώμικοι-αλήτες του κερατά που είχαν ανάψει και δάδες για να φαίνονται-τα Ματ για αυτούς τους 1000 ήταν οι 3πλάσιοι από ότι υπήρχαν στους 100.000... σα κάτι σκουπίδια που βρωμίζουν την Ομόνοια έτσι και αυτοί ξεπεσμένοι και τελειωμένοι άνθρωποι που δεν έχουν ίχνος αξιοπρέπειας φώναζαν "έξω οι ξένοι από τη χώρα μας (τους)" λες και αυτοί φταίνε για την κατάντια μας..
Ευτυχώς ήταν λίγοι(αρουραίοι) και σαν χτικιά έμειναν στα στενά γιατί στο κέντρο υπήρχαν άνθρωποι με ψυχή και φως που θα τρόμαζαν τα "ζόμπια" σε περίπτωση επαφής...τρέξτε να κρυφτείτε από τους μπάτσους και μετά σκοτώστε και κανέναν στη Murfin..
έτσι γιατί αυτή η χώρα τους "σηκώνει" όλους...
Είμασταν 100.000 και πιο ήσυχοι και συνειδητοποιημένοι από ποτέ -πες το χαρά πες το ελπίδα όμως χαίρομαι που ενώ ψηφίζουμε ηλίθιους πολιτικούς -ένας στους 2 σηκώθηκε από τον καναπέ του για να βρεθεί στο Σύνταγμα....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου