Μπορώ να πω πως διανύω μέρες πληρότητας.Πνευματική,συναισθηματική κυρίως οικογενειακή...Ναι ναι αυτό είναι.Επιτέλους ζω επικές οικογενειακές στιγμές-με μια γυναίκα που θαυμάζω τη πυγμή και τη προσπάθειά της,μια πανέξυπνη και φιλόδοξη έφηβη και έναν άντρα με κάτι και από τις 2 τους(το μικρό μου παζλ).Τη φυσική μαμά μου να συνδέεται κάπου μέσω του τηλεφώνου,μια βόλτα με το αμάξι πετυχαίνοντας ένα ευτυχισμένο ζεύγος με μωρό-καλοί φίλοι που σίγουρα απορούν για τη μακρόχρονη σχέση μας-φτάνοντας σε ένα τρυφερό βράδυ(σπιτογατοσύνη) αγκαλιά του με ανάλαφρη αμερικάνικη κωμωδία(forgetting Sarah Marsall).Σήμερα ηλιόλουστη μέρα και βόλτα με τη ξαδέρφη μου,μου μετέφερε κάτι από Ζάκυνθο και κάτι από ξεγνοιασιά. Τελικά πολύ διαφορετικοί οι άνθρωποι των νησιών.Ακόμη και στα μεγαλύτερες στιγμές άγχους είναι "χαλαροί",that's admirable....Ύστερα σπίτι, βιβλιαράκια,καφές,φωνές, φαΐ τηλέφωνο στους πολύ καλούς μου φίλους-αναζητώντας την άλλη καλή μου φίλη και τηλέφωνο -φυσικά- από "τη χαρά"μου..Όσο σκέφτομαι πόσο παιδί γίνομαι δίπλα του ντρέπομαι για τα 21 μου χρόνια..Σ'ευχαριστώ Θεέ...(αν υπάρχεις).Ας μείνω έτσι,είχα καιρό......
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου