Σκόρπια...

Είναι πραγματικά συγκλονιστικό να περιβάλλεσαι από ανθρώπους που τόσο πολύ σε αγαπάνε και μάλιστα να προέρχονται από το περιβάλλον του συντρόφου σου.Ταυτόχρονα αυτό σε κάνει να θες όλο και πιο πολύ να συμπληρώσεις το όλο σκηνικό και να το φτάσεις στο 100%.Αυτό που θέλω να πω είναι πως όταν λείπει η χαλαρότητα σε συνδυασμό με τη τέλεια συνεννόηση(κάτι που ΕΙΧΕ επιτευχθεί) τα παρατάς..Έχεις χάσει τη συντροφικότητα,έχεις γίνει λίγο παντρεμένος,έχει χαθεί λίγο το  ζευγαράκι παράνομο..Δε ξέρω αν είναι η κρίση των χρόνων γνωριμίας,αν είναι τα προβλήματα που έχουν προκύψει..όμως κάτι λείπει..

Σκέφτομαι πως το να επενδύεις σε μια σχέση είναι επένδυση ζωής..δίνεις πολύ χρόνο σε αυτή,φαιά ουσία,σημασία και νόημα..Και εδώ με καβαλάει ο διάολος(σημ. φόβος) και λέω: "Aν τελικά δεν αξίζουν όλα αυτά,αν γίνει κάτι ποταπό και μου διαλύσει το συννεφάκι μου?"

Δε ξέρω αν πρέπει να σκέφτομαι τόσο συνδυαστικά και πολύπλοκα ή να μπω στο τρυπάκι 1+1 κάνουν 2..θέλω να χτίσω κάτι για το οποίο θα είμαι κατά μεγάλο ποσοστό σίγουρη  στο μέλλον..και τώρα δεν είμαι..όχι ότι δε θέλω,ότι δεν επιδιώκω ή δεν προσπαθώ..αλλά δεν είμαι..δεν υπάρχει κάτι που να μου το αποδεικνύει έμπρακτα..και πάντα τριγυρίζει στο μυαλό μου η φράση του Καζαντζάκη που τόσο πολύ με εκφράζει και πιστεύω: "Ό,τι δε συνέβη ποτέ,είναι ό,τι δε ποθήσαμε αρκετά''.Μήπως τελικά αυτό που λείπει είναι αυτό που  ποθούμε αρκετά?Μήπως η συνήθεια έχει αντικαταστήσει όλες τις έννοιες πόθου,θέλησης και έρωτα...?

Συνέχεια σβήνω και γράφω σε αυτό  το πόστ..Δε μου "κάθεται" καλά..Ίσως επειδή μέσα μου κάτι δε μου κάθεται καλά..ας κοιμηθώ να ονειρευτώ λίγο τη ζωή που θέλω να χτίσω.Καληνύχτα σας!