Με 18euro...

Με 18 ευρώ δε πας σε ένα κουτούκι που σου πρότεινε η κολλητή,μένεις με τη χαρά 
κάθεσαι σπίτι και περιμένεις ποια θα είναι η κατάλληλη στιγμή ή μάλλον η καταραμένη στιγμή που θα αναγκαστείς να τα χαλάσεις,νευριάζεις γιατί στην άλλη άκρη της οικογενείας ξέρεις πως κάποιος θα πληρωθεί ΑΔΡΑ για 2 χρόνια δουλειάς(κάποιος = πατέρας  -ο θεός να τον κάνει-)..
ως τότε:
1) διαβάζεις (για να τελειώνεις διότι πρέπει να δουλέψεις)
2)σιδερώνεις(για να ξεκουράσεις τη μάνα για να συνεχίζει να σου δίνει λεφτά μέχρι να δουλέψεις)
3)αναπολείς(την αγκαλιά ενός άντρα που θα έρθει τη νύχτα- επιτέλους και κάτι καλό)
4)χαίρεσαι (με τα νέα της κολλητής για τατουάζ+με το γεγονός ότι "συμπάσχει" οικονομικά)
Έτσι ζει ο φοιτητής του 21ου αι. Δε ξέρω για εσάς αλλά εγώ ρωτάω τα "ανώτερα": Γιατί φύτρωσα σε τέτοια εποχή???

Μy dAyS!!!

Μπορώ να πω πως διανύω μέρες πληρότητας.Πνευματική,συναισθηματική κυρίως οικογενειακή...Ναι ναι αυτό είναι.Επιτέλους ζω επικές οικογενειακές στιγμές-με μια γυναίκα που θαυμάζω τη πυγμή  και τη προσπάθειά της,μια πανέξυπνη και φιλόδοξη έφηβη και έναν άντρα με κάτι και από τις 2 τους(το μικρό μου παζλ).Τη φυσική μαμά μου να συνδέεται κάπου μέσω του τηλεφώνου,μια βόλτα με το αμάξι πετυχαίνοντας ένα ευτυχισμένο ζεύγος με μωρό-καλοί φίλοι  που σίγουρα απορούν για τη μακρόχρονη σχέση μας-φτάνοντας σε ένα τρυφερό βράδυ(σπιτογατοσύνη) αγκαλιά του  με ανάλαφρη αμερικάνικη κωμωδία(forgetting Sarah Marsall).Σήμερα ηλιόλουστη μέρα και βόλτα με τη ξαδέρφη μου,μου μετέφερε κάτι από Ζάκυνθο και κάτι από ξεγνοιασιά. Τελικά πολύ διαφορετικοί οι άνθρωποι των νησιών.Ακόμη και στα μεγαλύτερες στιγμές άγχους είναι "χαλαροί",that's admirable....Ύστερα σπίτι, βιβλιαράκια,καφές,φωνές, φαΐ τηλέφωνο στους πολύ καλούς μου φίλους-αναζητώντας την άλλη καλή μου φίλη και τηλέφωνο -φυσικά- από "τη χαρά"μου..Όσο σκέφτομαι πόσο παιδί γίνομαι δίπλα του ντρέπομαι για τα 21 μου χρόνια..Σ'ευχαριστώ Θεέ...(αν υπάρχεις).Ας μείνω έτσι,είχα καιρό......

      πόσο παλιό και αλησμόνητο μπορεί να είναι ένα βλέμμα,μια αγκαλιά,μια βόλτα.....

Και όσο ανεβαίνω χάνομαι

και όσο αφήνομαι πνίγομαι γιατί τα μονοπάτια τούτα είναι ξαναπερπατημένα και φθαρμένα που ώρες ώρες είτε μου τα αλλάζεις είτε με ξαναπας στα ίδια

Και όσο θα βρίσκω άμυνες τόσο θα απομακρύνομαι

μα και αν βρω μια καλή,μία που να ταιριάζει να αφεθώ?

Και αν με πας καρδιά μου σε μονοπάτι χωρίς γυρισμό και εγώ στη πορεία μείνω μόνη,πως θα βρω το κουράγιο να συνεχίσω...?

βροχούλα...

Λοιπόν,η βροχή πάντα θα μου δημιουργεί μια αίσθηση θαλπωρής αλλά και τεμπελιάς όταν έρχεται..Μου είναι σχεδόν αδύνατον να πιάσω την εργασία μου-την οποία πρέπει να παραδώσω σε 1 μήνα,αδύνατον επίσης να μη χουχουλιάσω στο χοντρό μου πάπλωμα,αδύνατον να μη τον σκεφτώ,αδύνατον να μην τον πάρω τηλέφωνο..Είναι η πρώτη  φορά μετά από 3 χρόνια που ακούω τη βροχή και δε με πιάνει ΜΟΝΟ η μελαγχολία μου,νιώθω γλυκά,γαλήνια και ήρεμα γιατί ξέρω ότι μπορώ να τον πάρω τηλέφωνο και να ακούσω <<έλα μωρουλίνι μου>>...