2 στα 2...Λένε πως οι άνθρωποι που πληγώνονται γίνονται πιο δυνατοί.Ίσως επειδή τη στιγμή που πληγώνονται είναι πιο αδύναμοι και από ένα μυρμήγκι.Έφτασα στο Σούνιο(δεν είχα αίσθηση)λέγοντας ένα πράγμα.."τον έχασα".Τον έχασα?Ίσως να μην ταιριάζαμε...μετά από 6 χρόνια το συνειδητοποιήσαμε?Χάσαμε την ουσία,ψάχνοντας την ουσία...Χειριστήκαμε λανθασμένα πολλές καταστάσεις..Μιλήσαμε και ξαναμιλήσαμε..Μου συζητούσε να φύγει την ίδια στιγμή που έλεγα γιατί δε μου λέει να πάμε να ξεσκάσουμε μαζί Διακοφτό,να τα αφήσουμε όλα?Όλα ευγενικά και όλα για να μην πληγώνουμε τον άλλον...Θάρρος-Πρωτοβουλίες-Τρέλα...Να προτάξουμε αυτό για το οποίο είμαστε μαζί..το συναίσθημα και να μπουν στην άκρη συζητήσεις επί συζητήσεων.Και αυτό θάρρος θέλει...δεν υπήρχε..Μια αγκαλιά ρομαντική και δύο  μαγνήτες με ίδιους πόλους που πάντα θα απωθούνται χωρίς να παύουν να έχουν την ιδιότητά τους...να έλκονται!