"Kενό"

...Μη σε φέρει
μη σε στείλει
μη σ'αγγίξει τόσο δα

Και επιτέλους αν σε στείλει

να σε στείλει εδώ ξανά....

Χέρια μου αδειανά Χριστέ!

άδεια μου αγκαλιά Χριστέ

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα μιας νύχτας σπαραγμού και πόνου είναι πιο λογική. Έτσι αισθάνομαι δηλαδή. Και θυμήθηκα τα λόγια ενός πρώην φίλου μου όταν και εγώ του έλεγα να χωρίσουμε.."Μη με λυπάσαι που με βλέπεις έτσι τώρα αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα".Νόμιζα ότι με ειρωνευόταν λόγω της περίστασης όμως τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε. Με τα μάτια μισάνοιχτα και πρησμένα,την ανάσα με δυσκολία να βγαίνει και μια κουβέρτα μπερδεμένη στο κουβάρι των μαλλιών μου ,τα χείλη μου αφυδατωμένα και τη κοιλιά μου σε πλήρη αναταραχή σκέφτομαι ότι τελικά ο ερωτευμένος άνθρωπος ζει στο κόσμο του.Κάποτε αυτή τη φράση θα την έλεγα με απόλυτο ρομαντισμό,τώρα τη ξεστομίζω με μεγάλη ειρωνία. Μου είχε πει ο άνθρωπος ότι ήθελε χαλαρά εξ αρχής. Το ένστικτό σου συνεχώς βάραγε, ωρυόταν μέσα σου..τίποτα..ο ερωτευμένος όλα τα βλέπει μέσα από ένα ροζ συννεφάκι. Τίποτα δε βλέπει τίποτα δεν ακούει...Ρεμβάζει μέσα από το ροζ του συννεφάκι. Η λογική μου,που ξύπνησε με μένα σήμερα το πρωί μου εξηγεί πόσο φυσιολογικό ήταν αυτό το τέλος:"Ο έρωτας δεν έρχεται κατά παραγγελία και δεν είναι όρεξη που σου ρχεται στη πορεία".Θα συμφωνήσω. Η λογική και η απομυθοποίηση κάνουν πάρτι. Χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι!"Δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου"...ευτυχώς ξεστομίστηκε μετά από 5 μήνες και πριν συνεχιστούν τα όνειρα να πλάθονται και να ανθίζουν..Κάθε τέλος και κάθε αρχή είναι δύσκολα. Το τέλος όμως φέρνει την αρχή και η αρχή τη συνέχεια..αυτό με προστάζει να κάνω το ένστικτό μου...'Οχι...όχι αυτό που βγαίνει μέσα από αγάπη αλλά αυτό που συνήθως μας φωνάζει "πρέπει να ζήσω".

P.S I CLOSE MY EYES ONLY FOR A MOMENT AND THE MOMENT'S GONE
ALL MY DREAMS,PASS BEFORE MY EYES,A CURIOSITY
DUST IN THE WIND ALL THEY ARE IS DUST IN THE WIND
SAME OLD SONG,JUST A DROP OF WATER IN AN ENDLESS SEA
ALL WE DO,CRUMPLES TO THE GROUND THROUGH WE REFUSE TO SEE
DUST IN THE WIND ALL WE ARE DUST IN THE WIND....

Στ' εξάμηνο

Είναι αυτό που σε πιάνει όταν χρωστάς 9 μαθήματα,είναι που τελειώνουν τα έτη της σχολής,είναι που σε πιάνει ένας υπέρμετρος ανταγωνισμός <<τι θα κάνει ο άλλος>> και <<αν μείνω πίσω και δίνω τα μαθήματα μόνος σα τη καλαμιά στο κάμπο>> είναι όλα αυτά που θες να ζήσεις στη σχολή αλλά και τίποτα από τις αθέατες πτυχές της φιλοσοφικής. Διότι περί αθέατων πλευρών πρόκειται...Έχεις από τη μία τη χαρά και την ασφάλεια που απολαμβάνεις με την παρέα σου αλλά και το γεμάτο κοκκινάδια γραπτό σου καθώς και την ελαφρώς απαξιωτική φάτσα της καθηγήτριας να σου λέει ούτε για 3 δεν είναι το γραπτό σου. Δε βαριέσαι..Όλα θα τα περάσω στη σφαίρα της αισιοδοξίας. Θα απολαμβάνω τη φοιτητική μου ζωή,θα χαίρομαι τους φίλους μου,τους βαθμούς που θα με κόβουν από το μάθημα,"τις φίλες της εξεταστικής",τα απρόσμενα συμβάντα,τα αλισβερίσια στα αμφιθέατρα -στα σπουδαστήρια στο κυλικείο- στα τραπεζάκια των κομάτων,τα σκουλαρίκια από τους πλανόδιους,το πτυχίο....Ω, τι ωραία που θα απολάμβανα ένα πτυχίο..ένας κύκλος θα κλείσει και ένας άλλος θα ανοίξει. Μία χώρα θα αφήσω και κάπου αλλού θα πάω..!Καλώς όρισες στ' εξάμηνο...