Η αγάπη ζει στα μικροπράγματα
Ζει στα ασήμαντα και στα απλά
Δωσ’ μου και άλλα τέτοια εσύ ασήμαντα
Για να ζήσω εγώ σημαντικά...

Εναλλαγές...

..από το Facebook στο παλιό και δοκιμασμένο μέσο έκφρασης Blog
...από την αδράνεια στη δράση
...από τον σταρχιδισμό στη κατανόηση
..από τον Μαρτάκη στον Λαυρέντη

ξέρεις είναι αυτές οι περίεργες φάσεις στις οποίες μπαίνεις και λες μεν κάτι αλλάζει αλλά σ'αρέσει δε.. 
ξέρεις είναι που γίνονται αυτές οι εναλλαγές 
                                             
                                            ..από το παλιό στο παλιό 

Mεσημεριανό φαγητό....

Πίσω από τη δημιουργικότητα της στιγμής,από το "να προσθέσω εκείνο,να βάλω και τ' άλλο" κρύβεται για τη σημερινή μου μέρα ένα μωσαικό συναισθημάτων....Η ελπίδα να πετύχω το φαί μου λες και  αναθρέφω παιδί -πολύ προσωπική υπόθεση-,μια ειλκρινής ατμοσόσφαιρα γύρω απο ένα τηλεφώνημα και ένα δέος που ξεπετάχτηκε εξ αιτίας ένος ντοκυμαντερ στην αλλαγή θερμοκρασίας φαγητού...Όταν η θερμοκρασία ανέβηκε εγώ έμεινα με ένα χαμόγελο στα χείλη γιατί σκέφτηκα εκείνον (φοβήθηκα μη καεί το φαί γιατί το σκέφτηκα πέραν του δέοντος)-και τσαφ άρπαξε λίγο από πάνω η πατατούλα...γκρρρ αμάν..δε σε ξανασκέφτομαι..χμ ναι καλα!Αφού το γύρισα (το φαί) ενάς μικρός προβληματισμός για το αν αύριο θα πάρω αμάξι στη σχολή και μια έκπληξη ίσως και να ρθει..Ένα άνοιγμα ενός mail  μ'έκανε να προσθέσω λίγο ακόμη λεμόνι και μουστάρδα στο φαί μου.....Πόσα μπορύν να γίνουν και να μη τα πάρεις χαμπάρι τελικά?Δε λένε:Φοβάμαι για αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα?...Μια όμορφη μουσική νότα από αγαπημένη μου τραγουδίστρια με έκανε να προσέχω πιο πολύ το φαί μου....Το έβγαλα από το φούρνο γύρισα τις πατάτες και το κοτόπουλο...Τα τρυφερά φύλλα ενός μαρουλιού είναι σα τη καρδιά μου στα χέρια σου -κόβομαι εύκολα αλλά παραμένω φρέσκια έτοιμη για φάγωμα!Όποια και  αν είναι η έκβαση αυτού του φαγητού ,το ταξίδι της δημιουργίας της γεύσης ήταν συναρπαστικό όμως μονή μου θα το φάω τελικά-σε περίμενα-σε φαντάστηκα αλλά εξατμίστηκες.....

"Kενό"

...Μη σε φέρει
μη σε στείλει
μη σ'αγγίξει τόσο δα

Και επιτέλους αν σε στείλει

να σε στείλει εδώ ξανά....

Χέρια μου αδειανά Χριστέ!

άδεια μου αγκαλιά Χριστέ

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα μιας νύχτας σπαραγμού και πόνου είναι πιο λογική. Έτσι αισθάνομαι δηλαδή. Και θυμήθηκα τα λόγια ενός πρώην φίλου μου όταν και εγώ του έλεγα να χωρίσουμε.."Μη με λυπάσαι που με βλέπεις έτσι τώρα αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα".Νόμιζα ότι με ειρωνευόταν λόγω της περίστασης όμως τώρα καταλαβαίνω τι εννοούσε. Με τα μάτια μισάνοιχτα και πρησμένα,την ανάσα με δυσκολία να βγαίνει και μια κουβέρτα μπερδεμένη στο κουβάρι των μαλλιών μου ,τα χείλη μου αφυδατωμένα και τη κοιλιά μου σε πλήρη αναταραχή σκέφτομαι ότι τελικά ο ερωτευμένος άνθρωπος ζει στο κόσμο του.Κάποτε αυτή τη φράση θα την έλεγα με απόλυτο ρομαντισμό,τώρα τη ξεστομίζω με μεγάλη ειρωνία. Μου είχε πει ο άνθρωπος ότι ήθελε χαλαρά εξ αρχής. Το ένστικτό σου συνεχώς βάραγε, ωρυόταν μέσα σου..τίποτα..ο ερωτευμένος όλα τα βλέπει μέσα από ένα ροζ συννεφάκι. Τίποτα δε βλέπει τίποτα δεν ακούει...Ρεμβάζει μέσα από το ροζ του συννεφάκι. Η λογική μου,που ξύπνησε με μένα σήμερα το πρωί μου εξηγεί πόσο φυσιολογικό ήταν αυτό το τέλος:"Ο έρωτας δεν έρχεται κατά παραγγελία και δεν είναι όρεξη που σου ρχεται στη πορεία".Θα συμφωνήσω. Η λογική και η απομυθοποίηση κάνουν πάρτι. Χορεύουν σφιχταγκαλιασμένοι!"Δεν είμαι ερωτευμένος μαζί σου"...ευτυχώς ξεστομίστηκε μετά από 5 μήνες και πριν συνεχιστούν τα όνειρα να πλάθονται και να ανθίζουν..Κάθε τέλος και κάθε αρχή είναι δύσκολα. Το τέλος όμως φέρνει την αρχή και η αρχή τη συνέχεια..αυτό με προστάζει να κάνω το ένστικτό μου...'Οχι...όχι αυτό που βγαίνει μέσα από αγάπη αλλά αυτό που συνήθως μας φωνάζει "πρέπει να ζήσω".

P.S I CLOSE MY EYES ONLY FOR A MOMENT AND THE MOMENT'S GONE
ALL MY DREAMS,PASS BEFORE MY EYES,A CURIOSITY
DUST IN THE WIND ALL THEY ARE IS DUST IN THE WIND
SAME OLD SONG,JUST A DROP OF WATER IN AN ENDLESS SEA
ALL WE DO,CRUMPLES TO THE GROUND THROUGH WE REFUSE TO SEE
DUST IN THE WIND ALL WE ARE DUST IN THE WIND....

Στ' εξάμηνο

Είναι αυτό που σε πιάνει όταν χρωστάς 9 μαθήματα,είναι που τελειώνουν τα έτη της σχολής,είναι που σε πιάνει ένας υπέρμετρος ανταγωνισμός <<τι θα κάνει ο άλλος>> και <<αν μείνω πίσω και δίνω τα μαθήματα μόνος σα τη καλαμιά στο κάμπο>> είναι όλα αυτά που θες να ζήσεις στη σχολή αλλά και τίποτα από τις αθέατες πτυχές της φιλοσοφικής. Διότι περί αθέατων πλευρών πρόκειται...Έχεις από τη μία τη χαρά και την ασφάλεια που απολαμβάνεις με την παρέα σου αλλά και το γεμάτο κοκκινάδια γραπτό σου καθώς και την ελαφρώς απαξιωτική φάτσα της καθηγήτριας να σου λέει ούτε για 3 δεν είναι το γραπτό σου. Δε βαριέσαι..Όλα θα τα περάσω στη σφαίρα της αισιοδοξίας. Θα απολαμβάνω τη φοιτητική μου ζωή,θα χαίρομαι τους φίλους μου,τους βαθμούς που θα με κόβουν από το μάθημα,"τις φίλες της εξεταστικής",τα απρόσμενα συμβάντα,τα αλισβερίσια στα αμφιθέατρα -στα σπουδαστήρια στο κυλικείο- στα τραπεζάκια των κομάτων,τα σκουλαρίκια από τους πλανόδιους,το πτυχίο....Ω, τι ωραία που θα απολάμβανα ένα πτυχίο..ένας κύκλος θα κλείσει και ένας άλλος θα ανοίξει. Μία χώρα θα αφήσω και κάπου αλλού θα πάω..!Καλώς όρισες στ' εξάμηνο...

Ένας άντρας για όλους τους άντρες.....

Μερικές φορές προσπαθώ να απομονώσω το άσχημο αντρικό πρότυπο που μου έχει περαστεί στη μνήμη μου και να το θεωρήσω ως εξαίρεση και παράλληλα κακή μοίρα της μάνας μου και του άμαχου πληθυσμού(τα παιδιά του).Το πρότυπο αυτό του άντρα μπερδεύεται στα πόδια μου και δε με αφήνει ..Με κάνει να φοβάμαι σε μια περίοδο της ζωής μου που τόσο πολύ θέλω να "πιστέψω",ιδιαίτερα όταν υπάρχουν αδυναμίες στην άλλη πλευρά. Δε με αφήνει να πιστέψω στην αληθινή αγάπη και στις ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις "όλα είναι μια βιτρίνα".Όταν βαρεθείς τον άλλον τον πετάς...και όταν πάει κάτι στραβά ξενερώνεις..αδικίες,μαλακίες ,εγωισμοί και ψευτόλογα...εφήμερες καταστάσεις και νύχτες έτσι ώστε να ξεπεράσεις τις κρίσεις πανικού που σε πνίγουν το βράδυ. Ο έρωτας σε κάνει άτρωτο....κάποτε δε τις φοβόμουν αυτές τις καταστάσεις. Τώρα ασφυκτιώ. Όλα είναι θέμα επιλογών και όλα είναι θέμα να δημιουργήσεις ένα καλό σχέδιο για τη ζωή που νομίζεις ότι σου αξίζει..Και εκεί που έχεις βρει τον "κατάλληλο" για το γάμο που έχεις ονειρευτεί και τα παιδιά που θες να κάνεις ξαφνικά κάποιος(οι συγκυρίες?)σου τα κλέβει και σε αφήνει ορφανό. Δεν είμαι απαισιόδοξη απλά βιώνω το πέταγμα(του πατέρα) μιας ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗΣ,αγνής και ανιδιοτελούς αγάπης(της μητέρας) και δεν είναι δύσκολο να μεταφερθώ σε αυτή τη θέση,φοβάμαι όμως και εγώ αυτό το πέταγμα -το άδειασμα.Δε θέλω να το ζήσω και στη δική μου ζωή.Δε ζητάω από σένα και από μένα πολλά,μόνο όταν σε κοιτάζω να μπορούν να αντικατοπτρίζονται στα μάτια σου τα συναισθήματα μου.

......Αμάξι!!

Είναι φοβερό πόσα πράγματα μπορείς να κάνεις σε ένα αμάξι. Ειδικά όταν τα τζάμια γύρω γύρω είναι κατράμια και το πιο φοβερό είναι να καταλήγεις να σ'αρέσει κιόλας.!Να το προτιμάς και από το σπίτι.!!Είναι πολύ ασυνήθιστο να νιώθεις πως στεγάζεις κάτι όμορφο εκεί μέσα..Το πλύναμε το καθαρίσαμε...Είμαστε πασάδες.!Στέγαζες,στεγάζεις,θα στεγάσεις..και πάει λέγοντας. Λες στη πλαϊνή θήκη στα πίσω καθίσματα να βάλουμε κάτι αρωματικό ή στην οροφή ledάκια?Στα πίσω καθίσματα μία Plasma? και κάτω από αυτά συρταράκια με εσώρουχα?Στο port baggage νεράκια και κανένα κράκερ,red bull ή πορτοκαλάδες? Αλλόκοτα όλα αυτά αλλά αυτός είναι ο κόσμος μας..απλός και αληθινός. και βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο Λυκαβηττό και στο Πρ.Ηλία, κάπου μακρυά στη παραλιακή προς Βάρκιζα και κάπου πιο κοντά μας προς Πειραιά.