Απαγορευμένα τραγούδια,απαγορευμένα μέρη και απαγορευμένες συνήθειες..Κατάφερα να πω "δε μπορώ"και έκαψα όσα με έκαιγαν. Τώρα έμεινα στάχτες και αγαπιέμαι ευκολότερα διότι είμαι το εύκολο θύμα!Πάντα ήμουν εκείνη που διατυμπάνιζα ότι για να ξεπεράσεις ένα φόβο και ένα πάθος πρέπει να ριχτείς με τα μούτρα σε αυτά. Ρίχτηκα και τι κατάλαβα?ένα απρόσμενο τηλέφωνο συμπόνιας μες το 040 διότι με καραδοκούν οι τύψεις στην άλλη γωνία. Μπορώ να περάσω καλά και με άλλους και καλύτερα αλλά τι είναι αυτό που κάνει μερικές στιγμές μοναδικές και αναλλοίωτες?Μήπως ο μαζοχισμός που ψάχνει το σαδιστή του?Ό,τι και να ναι η ατυχία μου χτύπησε ακόμη μια φορά τη πόρτα αλλά ζεις πραγματικά μόνο όταν το βάθος της ψυχής σου είναι πιο μεγάλο από το βάθος της πληγής σου. Έτσι έκλεισα αυτή τη καταραμένη πόρτα και θα την ανοίξω σε έναν επόμενο,αληθινό,μεγάλο έρωτα που θα με αναγείρει από τις στάχτες μου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου