Γιατί δε θα πάψω ποτέ να σ'αγαπώ..

Δε θα πάψω ποτέ να σ' αγαπώ..Για το μόνο που μπορώ να σου εγγυηθώ είναι πως κάποια στιγμή μπορώ και να σε μισήσω. Αγάπη- μίσος,δυο λέξεις εκ διαμέτρου αντίθετες αλλά και τόσο κοντινές για έναν άνθρωπο των άκρων. Δε θα πάψω ποτέ να σ' αγαπώ γιατί αγαπώ τα ελαττώματά σου. Το "στραβό"δάχτυλο,το ''στραβό"μυαλό,το "στραβό"ψυχισμό. Δε θα το ονόμαζα μαζοχισμό όλο αυτό αλλά αυτά έμαθα να εκτιμώ όσο καιρό ήμουν μακρυά σου..Τα "καλά" μπορούμε να τα βρούμε παντού και μάλιστα μερικοί φαίνονται να μπορούν να τα προσφέρουν απλόχερα μονομιάς. Και τώρα τι μας λες ότι αγαπάς μόνο τα στραβά μου?όχι αγαπώ τη πληρότητα και τη χημεία που αναδύονται μέσα από αυτά με μία μυρωδιά ξεχασμένου όμορφου συναισθήματος που αποπνέεις. Μακάρι κάποια στιγμή αυτή η μυρωδιά να γίνει τόσο έντονη όσο έντονη και ζεστή είναι η μυρωδιά το πρωί μπαίνοντας σε ένα φούρνο. Μακάρι να καταφέρει να σκεπάσει όλες τις αμφιβολίες και κυρίως να αναδείξει τη χημεία μας.

Νέα,ωραία και ατυχής.....

Απαγορευμένα τραγούδια,απαγορευμένα μέρη και απαγορευμένες συνήθειες..Κατάφερα να πω "δε μπορώ"και έκαψα όσα με έκαιγαν. Τώρα έμεινα στάχτες και αγαπιέμαι ευκολότερα διότι είμαι το εύκολο θύμα!Πάντα ήμουν εκείνη που διατυμπάνιζα ότι για να ξεπεράσεις ένα φόβο και ένα πάθος πρέπει να ριχτείς με τα μούτρα σε αυτά. Ρίχτηκα και τι κατάλαβα?ένα απρόσμενο τηλέφωνο συμπόνιας μες το 040 διότι με καραδοκούν οι τύψεις στην άλλη γωνία. Μπορώ να περάσω καλά και με άλλους και καλύτερα αλλά τι είναι αυτό που κάνει μερικές στιγμές μοναδικές και αναλλοίωτες?Μήπως ο μαζοχισμός που ψάχνει το σαδιστή του?Ό,τι και να ναι η ατυχία μου χτύπησε ακόμη μια φορά τη πόρτα αλλά ζεις πραγματικά μόνο όταν το βάθος της ψυχής σου είναι πιο μεγάλο από το βάθος της πληγής σου. Έτσι έκλεισα αυτή τη καταραμένη πόρτα και θα την ανοίξω σε έναν επόμενο,αληθινό,μεγάλο έρωτα που θα με αναγείρει από τις στάχτες μου...