Γιατί δε θα πάψω ποτέ να σ'αγαπώ..

Δε θα πάψω ποτέ να σ' αγαπώ..Για το μόνο που μπορώ να σου εγγυηθώ είναι πως κάποια στιγμή μπορώ και να σε μισήσω. Αγάπη- μίσος,δυο λέξεις εκ διαμέτρου αντίθετες αλλά και τόσο κοντινές για έναν άνθρωπο των άκρων. Δε θα πάψω ποτέ να σ' αγαπώ γιατί αγαπώ τα ελαττώματά σου. Το "στραβό"δάχτυλο,το ''στραβό"μυαλό,το "στραβό"ψυχισμό. Δε θα το ονόμαζα μαζοχισμό όλο αυτό αλλά αυτά έμαθα να εκτιμώ όσο καιρό ήμουν μακρυά σου..Τα "καλά" μπορούμε να τα βρούμε παντού και μάλιστα μερικοί φαίνονται να μπορούν να τα προσφέρουν απλόχερα μονομιάς. Και τώρα τι μας λες ότι αγαπάς μόνο τα στραβά μου?όχι αγαπώ τη πληρότητα και τη χημεία που αναδύονται μέσα από αυτά με μία μυρωδιά ξεχασμένου όμορφου συναισθήματος που αποπνέεις. Μακάρι κάποια στιγμή αυτή η μυρωδιά να γίνει τόσο έντονη όσο έντονη και ζεστή είναι η μυρωδιά το πρωί μπαίνοντας σε ένα φούρνο. Μακάρι να καταφέρει να σκεπάσει όλες τις αμφιβολίες και κυρίως να αναδείξει τη χημεία μας.

Νέα,ωραία και ατυχής.....

Απαγορευμένα τραγούδια,απαγορευμένα μέρη και απαγορευμένες συνήθειες..Κατάφερα να πω "δε μπορώ"και έκαψα όσα με έκαιγαν. Τώρα έμεινα στάχτες και αγαπιέμαι ευκολότερα διότι είμαι το εύκολο θύμα!Πάντα ήμουν εκείνη που διατυμπάνιζα ότι για να ξεπεράσεις ένα φόβο και ένα πάθος πρέπει να ριχτείς με τα μούτρα σε αυτά. Ρίχτηκα και τι κατάλαβα?ένα απρόσμενο τηλέφωνο συμπόνιας μες το 040 διότι με καραδοκούν οι τύψεις στην άλλη γωνία. Μπορώ να περάσω καλά και με άλλους και καλύτερα αλλά τι είναι αυτό που κάνει μερικές στιγμές μοναδικές και αναλλοίωτες?Μήπως ο μαζοχισμός που ψάχνει το σαδιστή του?Ό,τι και να ναι η ατυχία μου χτύπησε ακόμη μια φορά τη πόρτα αλλά ζεις πραγματικά μόνο όταν το βάθος της ψυχής σου είναι πιο μεγάλο από το βάθος της πληγής σου. Έτσι έκλεισα αυτή τη καταραμένη πόρτα και θα την ανοίξω σε έναν επόμενο,αληθινό,μεγάλο έρωτα που θα με αναγείρει από τις στάχτες μου...

"Μπορεί να έκανε έρωτα με τη γυναίκα της ζωής του..."

Όταν άκουσα αυτή τη φράση κοκάλωσα και εγώ και το αμάξι έξω από το σταυρό του Nότου....Δε ξέρω ήχησε τόσο ωραία στα αφτιά μου και με τη μία στο μυαλό μου καρφώθηκε η εξής ερώτηση:''Όταν βρούμε τον άντρα ή τη γυναίκα της Ζωής μας τι κάνουμε??"Και αν τον/την έχουμε βρει τον/την έχουμε στα πόδια μας και κάτι δε πάει..κάτι λείπει όπως λέει και ο Χατζηγιάννης τι κάνουμε??Σήμερα ήταν όλα κομβικά το τραγούδι του Χατζηγιάννη κάτι λείπει ,η φράση της δημοσιογράφου Τρυφίδου....Τελικά είμαστε χαρούμενοι όταν απλά ξέρουμε ότι είναι καλά το έτερον ήμισυ και ας μην είναι μαζί μας?ας το παραδεχτούμε χρειάζεται περίσσια μεγαλοψυχία και...ένας έρωτας να σε περιμένει στη γωνία!Ακόμα και αν προσπαθούμε πολλοί από εμάς να βρούμε το άλλο μας μισό πάντα θα υπάρχει το "παλιό"που θα μας απασχολεί και θα μας "βασανίζει"άλλους γλυκά και άλλους πολύ άσχημα...

Dolce & Gabbana κολώνια Prince Oliver πουκάμισο και μία νύχτα που δε τη περίμενα.

Ξέρεις τι είναι να συμβαίνουν πράγματα που ούτε το τελευταίο κομματάκι του μυαλού σου να μην το έχει φανταστεί?Όσοι το ΄χουν νιώσει με καταλαβαίνουν.Δε θα φτιάξω ένα ρομαντικό κείμενο για να περιγράψω πόσο " τρελή νύχτα"ήταν...Όμως ένιωσα κάτι πρωτόγνωρο για μένα:Σοκ.....Με είχε διαπεράσει και δε με άφηνε ούτε να αισθανθώ αλλά ούτε και να καταλάβω τη στιγμή..Μία νύχτα φαινομενικά τέλεια αλλά τόσο περίεργη συνάμα. Έναν άντρα που είχα ένα χρόνο και κάτι να αγγίξω ένα χρόνο και κάτι να δω ένα χρόνο και κάτι να μου δώσει την ευκαιρία να πάρουν υπόσταση όλα αυτά που με έκαιγαν. Τόσο περίεργα...Να μη θέλει να με δει,να με ακούσει και ξαφνικά να μου χαϊδεύει τη σάρκα..Τι παράξενο?Δεν έχω έμπνευση για ρομαντικούς κομπασμούς μόνο ένα σφίξιμο στο στομάχι μου για αυτά που αφήνω πίσω μου....

Τα πάντα όλα.......και τα κοάλα τίποτα!

"Και μετά σου λέει επιμελής φοιτητής....Όσο επιμελής και να είσαι έρχεται η ώρα που αγανακτείς,για πολλούς λόγους.Είτε γιατί πας να γράψεις και έχεις ένα μ@@@ επιτηρητή πάνω από το κεφάλι σου είτε γιατί για να πάρεις ένα καλό βαθμό πρέπει να ...αμαρτήσεις με ένα σκονάκι ή με ένα σινιάλο στο μπροστινό φυτό μπας και σε βοηθήσει να ολοκληρώσεις την ερώτηση...Κανείς δε σε αφήνει ν'αγιάσεις σε αυτό το τμήμα που λέγεται Ιστορικό-Αρχαιολογικό"Αυτά σκεφτόμουν όσο περίμενα να περάσει η μία ώρα για να πάρω βεβαίωση για τη δουλειά μου.Δικαιολογίες για να ελαφρύνω τη συνείδηση μου..Για να εξηγήσω την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά μου και τη συνεχή αναζήτηση του που πήγα...Σαφώς πηγαίνοντας με τον σταυρό στο χέρι δε μπας μπροστά αλλά κούνα και εσύ το χεράκι σου.."Δούλευα"σου λέει...Και αυτοί που κατα καιρούς ακούς κάνει το μεταπτυχιακό του στην Αθήνα και παράλληλα δουλεύει γιατί οι γονείς είναι στο χωριό και βιοπαλεύουν και σε 3 μήνες τελειώνει το μπουμπούκι μου γιατί τα καταφέρνουν την τύχη μου?Τί έχουν εκείνα τα παιδιά και τι δεν έχω εγώ?μήπως αυτά έχουν στόχους...και εγώ έχω..και πάλι κάτι δε πάει καλά.Είναι και αυτός ο έμμεσος ανταγωνισμός με τη μεγαλύτερη αδερφή του στυλ το έβγαλε σε 5 χρόνια με 6,5 καθώς και το φυτουκλάκι από το χωριό που βγήκε από τη κατεύθυνση μου με 19.5 και οι γονείς πιέζονται..καταλαβαίνεις.γιατί αυτά και όχι η Κατερίνα..ουφ..Να διαβάσω,να στρωθώ και η δουλειά?εντάξει να την βάλεις κατά μέρος,πρέπει να θέσεις στόχους δε λέω και όταν μείνεις ταπί και ψύχραιμη τι κάνεις?το ζητιανάκι στους γονείς 20 χρονών μουλάρα?Συνδύασε τα σου λέει ο άλλος...Ε τότε ή έχω βρει πολύ απαιτητική δουλειά ή το τμήμα μου δεν δέχεται να συμβαδίσει με τίποτα με κάτι άλλο..θέλει αποκλειστικότητες.Και βρίσκομαι ακόμη στο 3ο μάθημα της εξεταστικής περιόδου.........

Yπομονή...

Διαλύεις σχέσεις γιατί δεν έχεις υπομονή....Έλα μην κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου..δεν είχες υπομονή για τον συγκεκριμένο τύπο,που η δική του υπομονή είναι αξιοθαύμαστη όταν μπαίνει στη κλίμακα της σύγκρισης με τη δική σου.Είσαι μόνη...Επιτέλους ελεύθερη ξανά να αποκτήσεις την χαμένη σου υπομονή ή....απλά να ελένγξεις αν τα αποθέματα σου είναι εκεί και σε περιμένουν να τα αξιοποιήσεις εκεί που εσύ τελικά θέλεις.Μήπως όμως και αυτά χάνονται όσο μένουν ανεκμετάλλευτα?ή σκονίζονται στη βαθυα αποθήκη της καρδιάς σου και τελικώς γίνονται άχρηστα?αξίζει να τα κρατήσεις λίγο ακόμη ατενίζοντάς τα ή πολύ περισσότερο αξίζει να τα αχρηστεύσεις?νιώθω την υπομονή μου να με κοιτάει κατάματα σαν ένα ορφανό παιδί και να μου λέει μην με αφήσεις....θα σε αφήσω στη καρδιά μου να σκονιστείς τόσο όμως όσο πιστεύω οτί μπόρεις να αντέξεις.μετά θα σε βγάλω και θα σε αξιοποιήσω..μόνο μην με προδώσεις σε χρειάζομαι όπως και εσύ εμένα..Μείνε δυνατή και αναλλοίωτη σα να μη πέρασε ούτε ένας κόκος σκόνης από πάνω σου.......