Ένας προσωκρατικός φιλόσοφος εν ονόματι Κλεινίας όταν ρωτήθηκε από έναν μαθητή του,πληγωμένο από τον έρωτα της ζωής του:''Πότε πρέπει τελικά να ερωτευόμαστε?" εκείνος απάντησε:"Όταν θέλουμε να υποφέρουμε"......Ο έρωτας,η αγάπη δε θέλω να τα ξεχωρίσω εξάλλου όταν είσαι ερωτευμένος δε καταλαβαίνεις διαφορά,τόσο όμορφες λέξεις αλλά και τόσο επίπονες.Στην αγάπη υποφέρουμε πάντοτε.Και όταν είσαι καλά με τον άνθρωπο σου και όταν δεν είσαι.Νιώθεις την αγωνία της απώλειας,την ανασφάλεια του μετέπειτα,τον φόβο του διαφορετικού και του ξένου συγχρόνως.Νιώθεις κομματιασμένος από τα πικρά του λόγια σαν μαχαιρομένος,καταρακομένος.Όμως εσύ εκεί συνεχίζεις να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη να υπόμενεις χωρίς να παραπονιέσαι χωρίς να αγανακτείς.''Αισθάνεται και εκείνος το ίδιο''λες καμιά φορά στον εαυτό σου.''Σ'αγαπώ" σου λέει..Χαίρεσαι..."Βρήκα τον άνθρωπό μου"λες.Μετά από χρόνια μαζί τελικά χωρίζεις για τις διάφορες δυσκολίες και φθορές του χρόνου και εκεί που μετά από καιρό τον ξανασυναντάς και νιώθεις τη καρδιά σου να φλέγεται,τα σωθηκά σου να καίνε,τα μάτια να λαμπυρίζουν από χαρά και έρωτα,η αναπνοή σου να λιγοστεύει έρχεται εκείνος ο άνθρωπος σου, ποιος?ο άνθρωπός μου?ας γελάσω..άλλος είναι ,δε μπορεί ,δε μπορεί να είναι αυτός που εγώ αγάπησα..ναι ναι άλλος..ασ΄τον να πάει στο καλό...άγνωστος είναι εξάλλου...ΤΙ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΘΕΕ ΜΟΥ!
Ανθρωπινες σχεσεις..οτι πιο δυσκολο υπαρχει σε αυτον τον κοσμο..φιλικες,ερωτικες,τυπικες..Το μελλον τους εινια τοσο απροβλεπτο οσο και οι ιδιοι οι ανθρωποι..Οι ερωτικες ομως ειναι αυτες που σε πληγωνουν περισσοτερο γιατι σε αυτες εχεις δοθει περισσοτερο..!Απο την στιγμη που ξεκινα μια σχεση μπαινεις σε μια διαδικαια αρκετα ψυχοφθορα η οποια αφορα τον ανθρωπο σου..Σκεφτεσαι ΣΥΝΕΧΕΙΑ ενδεχομενα,ακομα και για τα πιο αστεια πραγματα..Παντα υπαρχει μια περιοδος που βιωνεις κατι το ανεπαναληπτο,ετσι πιστευεις δηλαδη..και για μενα αυτο ειναι το βασικο,ΝΑ ΤΟ ΖΗΣΕΙΣ παρολο που ξερεις οτι αυτο το κατι το οποιο μπορει να ειναι μια στιγμη ,μια ωρα,μια μερα θα χρειαστει να περασει ο 10πλασιος χρονος για να σταματησεις να το ζητας,να μην σου λειπει...Να το κρατησεις μεσα σου σαν κατι που δεν σε πληγωνει πια...Φυσικα υπαρχει και η ευκολη λυση..Να σαι με εναν ανθρωπο που δεν αγαπας,να τον εχεις του χεριου σου και να περνας καλα γιατι ΑΠΛΑ νιωθεις ΑΝΕΤΑ μαζι του..Οσοι ανθρωποι το κανουν αυτο σιγουρα δεν εχουν πολλα ουτε σημαντικα πραγματα να δωσουν..και αν ημουν στην θεση τους θα ντρεπομουνα που βολευονται ετσι επειδη φοβουνται να πληγωθουνε..Οταν ομως πνιγεσαι απο πραγματα που πρεπει να βγουν απο μεσα σου γιατι δεν αντεχεις αλλο και τα επενδυεις εναν ανθρωπο,τοτε η λεξη "ΧΩΡΙΣΜΟΣ"περνει αλλη εννοια,βαρυτερη και πιο επωδυνη...ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΧΑΝΩ ΤΟ ΒΟΛΕΥΜΑ ΜΟΥ..σημαινει πονος..για οσα εδωσα,για οσα μοιραστηκα,για οσα μισουσα και αγαπησα μαζι του,για την απωλεια που δεν θα αλλαξει...Οταν λοιπον"αγαπαμε"σε οποιοδηποτε βαθμο,και δεν μπορουμε να ειμαστε μαζι με τον ανθρωπο μας,το μονο που μπορουμε να ελπιζουμε ειναι να ειναι ευτυχισμενος,εστω και χωρις εμας...Γι'αυτο ας αγαπησουμε οτι και οσο μπορουμε,ας ζησουμε την στιγμη και οταν το χασουμε ας κρατησουμε μονο οσα μας εκαναν καλυτερους ανθρωπους...
ΑπάντησηΔιαγραφή