Ένας προσωκρατικός φιλόσοφος εν ονόματι Κλεινίας όταν ρωτήθηκε από έναν μαθητή του,πληγωμένο από τον έρωτα της ζωής του:''Πότε πρέπει τελικά να ερωτευόμαστε?" εκείνος απάντησε:"Όταν θέλουμε να υποφέρουμε"......Ο έρωτας,η αγάπη δε θέλω να τα ξεχωρίσω εξάλλου όταν είσαι ερωτευμένος δε καταλαβαίνεις διαφορά,τόσο όμορφες λέξεις αλλά και τόσο επίπονες.Στην αγάπη υποφέρουμε πάντοτε.Και όταν είσαι καλά με τον άνθρωπο σου και όταν δεν είσαι.Νιώθεις την αγωνία της απώλειας,την ανασφάλεια του μετέπειτα,τον φόβο του διαφορετικού και του ξένου συγχρόνως.Νιώθεις κομματιασμένος από τα πικρά του λόγια σαν μαχαιρομένος,καταρακομένος.Όμως εσύ εκεί συνεχίζεις να αγαπάς με όλη σου τη δύναμη να υπόμενεις χωρίς να παραπονιέσαι χωρίς να αγανακτείς.''Αισθάνεται και εκείνος το ίδιο''λες καμιά φορά στον εαυτό σου.''Σ'αγαπώ" σου λέει..Χαίρεσαι..."Βρήκα τον άνθρωπό μου"λες.Μετά από χρόνια μαζί τελικά χωρίζεις για τις διάφορες δυσκολίες και φθορές του χρόνου και εκεί που μετά από καιρό τον ξανασυναντάς και νιώθεις τη καρδιά σου να φλέγεται,τα σωθηκά σου να καίνε,τα μάτια να λαμπυρίζουν από χαρά και έρωτα,η αναπνοή σου να λιγοστεύει έρχεται εκείνος ο άνθρωπος σου, ποιος?ο άνθρωπός μου?ας γελάσω..άλλος είναι ,δε μπορεί ,δε μπορεί να είναι αυτός που εγώ αγάπησα..ναι ναι άλλος..ασ΄τον να πάει στο καλό...άγνωστος είναι εξάλλου...ΤΙ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΘΕΕ ΜΟΥ!
