Βγαίνω στον Πειραιώτικο ήλιο και μ'άγκαλιάζει τόσο απαλά νομίζοντας πως έχω άνθρωπο από πίσω μου. Θέλω να γυρίσω να τον κοιτάξω και να του δώσω κατί να σου πει..

Πως έχω ένα μικρό κενό μέσα μου.. Δεν αισθάνομαι πολύ άνετα γιατί νιώθω πως ευθύνομαι για την κάποια πίεση,για την κάποια κτητικότητα,για την όποια συμπεριφόρα,για το ό,τι έχει δημιουργήσει αυτό το μικρό κενό.

Κενό στη πρωτοβουλία? 
κενό που δε μπορείς να κατανοήσεις διότι "επικοινωνείς συχνά"?
κενό γιατί κάτι μικρό που δε πάει καλά?

Είναι αυτή η τελειομανεία που σε πιάνει
και το πόσο εύθραστη γίνεσαι όταν κάτι θες να διαφυλάξεις..

είναι που έχεις ανάγκη να ζήσεις τα απλά χωρίς να πρέπει να το τραβάς από τα μαλλιά
μια βόλτα,μια αγκαλιά..

Κάνεις το ίδιο λάθος: δίνεσαι χωρίς να περιμένεις
μα κάποτε σου είπαν πως αυτό να κάνεις-είναι καλό

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ?