Λοιπόν κάθε φορά που έμπαινε ένα έτος πάντα έφτιαχνα μια λίστα με το τι θα ήθελα να πετύχω ή να κάνω γενικότερα.Να παχύνω τόσα κιλά,να αγοράσω τούτο και εκείνο,να διαγράψω αυτόν,να είμαι πιο ανεκτική με τον άλλον,να μην κλαίω,να βγαίνω,να διαβάζω και άλλα τέτοια ωραία. Το θέμα είναι πως το έκανα γιατί πάντα με ωθούσαν αυτά που είχα πετύχει στο προηγούμενο έτος και έλεγα 'νταξει πέτυχα τα 4 από τα 12 τύπου άρα κάτι καταφέρνω άρα συνεχίζω.Κάπως έτσι..
Για φέτος ωστόσο μια λέξη θα γράψω που δεν έγραφα ποτέ και πάντα τη θεωρούσα τόσο δεδομένη.ΥΓΕΙΑ.Ρε παιδιά δε ξέρω πραγματικά τι γίνεται αλλά μόλις την έπαθα άσχημα με την οικογένειά μου και με τους 2 μου τους γονείς πίστευα πως μόνο εμένα με βρήκε το κακό. Αρχίζοντας λοιπόν να εξιστορώ άπω δω και από κει αυτό που μου συνέβαινε στους ανθρώπους που ενδιαφέρονταν,ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το 60% από αυτούς,οι 6 στους 10 δηλαδή,είχαν να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας συγγενικού προσώπου του και δε μιλάμε για γιαγιάδες και παππούδες μιλάμε για νεότερα πρόσωπα.
Το αποκορύφωμα όλων ήταν η συμπόνια του καθηγητή μου που πήγα να του δώσω ένα λόγο για τις απουσίες μου και το γεγονός ότι μιλούσαμε μια ώρα όχι για την εργασία αλλά για τα προβλήματα υγείας που έχει ακούσει στο φιλικό του περιβάλλον τους τελευταίους μήνες(ωστόσο για την εργασία δε πέτυχα απαλλαγή).
Είναι η μείωση μισθών?θες όλη αυτή τη κακοδαιμονία που μας έχουν ποτίσει οι ειδήσεις? θες η εφορία?θες λίγο που τα έχουμε ισοπεδώσει όλα στο θέμα ηθικής?θες που δε κάνουμε όνειρα?δε ξέρω τι θες αλλά πραγματικά εγώ πλέον δε θέλω τη σωματική μου υγεία τόσο,όσο τη ψυχική μου..Παιδιά όταν η ψυχή είναι άρρωστη,αρρωσταίνει και το σώμα!ΝΟΜΟΣ..
Η λύση είναι μία και μιλάω εκ πείρας πλέον. Πρέπει να έχουμε ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας νοιάζονται δίπλα μας γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις αυτοί σου γεμίζουν μπαταρίες και σε κρατάνε όρθιο.Θες οικογένεια,θες φίλους,θες γείτονες,θες σκυλιά??ό,τι μπορεί να σου χαρίσει στιγμές ηρεμίας και ζεστασιάς. Άσε που σε κάτι τέτοια βλέπεις και ποιος σε νοιάζεται-πολλοί αποδείχθηκαν σταρχιδιστές και άλλοι αρκετά πιο ευαισθητοποιημένοι από ότι τους περίμενα.
