lifo copy

Να ναι καλά και αυτή η lifo..
Διάβασα ένα άρθρο για κάποια ερωτοχτυπημένη..τη καημένη σκέφτηκα τι απογοήτευση θα φάει στο τέλος όταν συνειδητοποιήσει πως το να χτυπούν 2 καρδιές στον ίδιο χτύπο είναι ένα όνειρο απιάστο.. poor girl..

Γιατί δηλαδή επειδή θέλει να κοιμάται 5 λεπτά αφού κοιμηθεί μπας και  πιστέψει πως έχει έναν άγγελο δίπλα της?

Δεν είναι αξιολύπητη
..... που μετράει τα λεπτά για την εκδρομή της με τον   
   "άγγελο" ???
.....που θέλει να τον περιμένει για μια αγκαλιά μόλις γυρίζει απο τη δουλειά του ή από το ποτό με τις φίλες του? ΤΙ? ΕΧΕΙ ΦΙΛΕΣ? Oh shit.. -θα δει μια μέρα το κέρατο..-Μα γουστάρει και αυτή τη κατάσταση γιατί στο τέλος είναι δικός της ο άγγελος.. who cares

....που πιστεύει πως μια ζωή δε φτάνει για να ζήσει ό,τι ήθελε πάντα να ζήσει επειδή τώρα έχει το αγγελούδι της
....που δε τη νοιάζει να είναι μαζί του στον αέρα  μέχρι το Dubai......μέχρι τα Λεχαινά( το 'πα)
....που όταν ξυπνάει μόνη της θέλει να κλάψει γιατί δεν έχει το πρωινό του
....ούτε τη ματιά μου..ούτε τη καλημέρα του
....που κάθε λεπτό νιώθει πως βάζει ένα μικρο λιθαράκι μαζί του και κάθε φιλί μία ακόμα ευκαιρία για να είναι μαζί 
....που λατρεύει το "θα με παντρευτείς" επειδή εκείνη την ώρα το θέλει τόσο πόλυ χωρίς ταυτόχρονα  να σημαίνει και παντρειά... 

Mα πόσο αξιολύπητες είναι αυτές οι ερωτοχτυπημένες??
Ποτέ δε θα θελα να μου στη θέση τους..ποτέ...ποτέ..

.....και η μύτη μου μεγαλώνει, χμ! ίσως τώρα να μπορέσω να βοηθήσω τον Χρήστο να ανάψει φωτιά στο τζάκι..

 


 
 

Βγαίνω στον Πειραιώτικο ήλιο και μ'άγκαλιάζει τόσο απαλά νομίζοντας πως έχω άνθρωπο από πίσω μου. Θέλω να γυρίσω να τον κοιτάξω και να του δώσω κατί να σου πει..

Πως έχω ένα μικρό κενό μέσα μου.. Δεν αισθάνομαι πολύ άνετα γιατί νιώθω πως ευθύνομαι για την κάποια πίεση,για την κάποια κτητικότητα,για την όποια συμπεριφόρα,για το ό,τι έχει δημιουργήσει αυτό το μικρό κενό.

Κενό στη πρωτοβουλία? 
κενό που δε μπορείς να κατανοήσεις διότι "επικοινωνείς συχνά"?
κενό γιατί κάτι μικρό που δε πάει καλά?

Είναι αυτή η τελειομανεία που σε πιάνει
και το πόσο εύθραστη γίνεσαι όταν κάτι θες να διαφυλάξεις..

είναι που έχεις ανάγκη να ζήσεις τα απλά χωρίς να πρέπει να το τραβάς από τα μαλλιά
μια βόλτα,μια αγκαλιά..

Κάνεις το ίδιο λάθος: δίνεσαι χωρίς να περιμένεις
μα κάποτε σου είπαν πως αυτό να κάνεις-είναι καλό

ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟ?

 

 
 

Κίνητρο

Κίνητρο είναι η λέξη του μήνα. Μία λέξη στην οποία λίγη σημασία έχει δοθεί.Θυμάμαι το τελευταίο μου κίνητρο ήταν κάπου στο 2ο έτος της σχολής-πριν περίπου 2 χρόνια και κάτι. Είχα κίνητρο τη περηφάνεια μου να μην μαζεύω 5άρια για να βγάλω αξιοπρεπώς τη σχολή μου. Το επόμενο κίνητρο ήταν η καλοπέραση.Έτσι πιάσαμε δουλειά στο Attica!-μονο η καλοπέραση. Και εδώ σταματάνε τα κίνητρα μου.

Σκεπτόμενη τη ζωή μου απο τότε μέχρι σήμερα τη θεωρώ πιο άδεια και από την τσέπη μου. Όχι άδεια από άποψη ψυχαγωγίας αλλά από άποψη κινήτρου. 

Τα κίνητρα στη ζωή μας τα βρίσκουμε μόνοι μας ή μας τα δίνουν άλλοι. Το να μου δώσει ο άλλος κίνητρο έχει συμβεί μια φορά στη ζωή μου- στις πανελλήνιες από τους καθηγητές μου(στα ιδιαίτερα φυσικά). Μετά από αρκετά χρόνια ήρθε και το δεύτερο τέτοιου τύπου- μάλλον πρόκειται για ένα κίνητρο που αξίζει και για αυτό έρχεται πιο σπάνια- το κίνητρο του άλλου. Να θες να προχωρήσεις τη ζωή σου λίγο παρακάτω επειδή ξέρεις πως δε θα είσαι μόνος σε αυτό.

να φαντάζεσαι έντονα και με ελπίδα ένα δικό σου χώρο που θα θες να τον συντηρείς γιατί δε θα είσαι μόνος-γιατί θα θες να τον μοιράζεσαι

να ελπίζεις σε μια μεγάλη παρέα γιατί έχεις 2 παρέες

να κάνεις τις σπουδές σου και κάτι παραπάνω απο αυτό γιατί θες στα μάτια του άλλου να είσαι σπουδαίος

να μην φοβάσαι να πεις και την παραμικρή λεπτομέρεια γιατί θεωρείς πως δεν έχει νόημα για εσωστρέφειες

Μότο: βρες κίνητρο για να κάνεις βήματα ΜΟΝΟ μπροστά

p.s: σε ένα θεωρητικό επίπεδο όλα ωραία ακούγονται- αλλά για φαντάσου να προσπαθούσες?

no title

Πως μπορείς να ερωτευτείς όταν η ψυχή είναι τόσο άρρωστη?

......όταν όλα γύρω σου γκρεμίζονται σαν πύργο από τραπουλόχαρτα?

Έχουμε την ικανότητα ως έλλογα όντα να έχουμε θέληση κρυμμένη και όρια πολύ μεγαλύτερα από αυτά που ξέρουμε πως έχουμε..

Δε ξέρω αν θέλω να μετανιώσω,αν θέλω να ξεχάσω εξάλλου όλα είναι εμπειρίες και οι πράξεις μας είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν.Θέλω να μπορέσω να ζήσω χωρίς αμφιβολίες..όταν έρχεται κάτι καλό να μπορώ να το υποδέχομαι..

Θέλω το καλοκαίρι που πέρασε να το κάνω να διαρκέσει περισσότερο

και τη ζωή που ζω να υιοθετήσω επ'αόριστον

Καλή μας συνέχεια-καλό χειμώνα 

και τα μυαλά στο κεφάλι μας...

 

Κρίση (πανικού?) (μυαλού?)

Ίσως ο παραλληλισμός που θα κάνω να είναι ρηχός.. ΑΛΛΑ θα τον κάνω 




i don't care anymore, so...




Διάβασα πως η Παπαρίζου με τον Τόνυ χώρισαν γιατί ο άνθρωπος πάθαινε κρίσεις πανικού..Στο διάστημα που ο Τόνυ ήταν στον κόσμο του (και ξέρεις πολύ καλά) έτρεχε από δω από κει για να σωθεί. 




Πόσο ίδιο??




Mε μία διαφορά...




Ο τύπος στο τέλος της σχέσης παραδέχτηκε πως έχασε την Έλενα λόγω της κατάστασής του,εσύ αρκέστηκες στο να πιστέψεις μια ηλίθια φωτογραφία και να τη στείλεις με αρκετή ειρωνεία.. 




Είναι καλό να αναγνωρίζουμε πότε πότε τα λάθη μας, ιδιαίτερα όταν και ο άλλος έχει προσφέρει πολλά - όχι ως ένδειξη ανταπόδοσης αλλά για να μην κάνεις σκουπίδι τον άλλον με τις μαλακίες που κάθεσαι και πιστεύεις...




                                                                                               The end

Υπάρχει ένα τρένο σε αυτό το βίντεο..
είσαι ακριβώς αυτό το τρένο
- που δεν θα έπαιρνα ποτέ
-που πάει σε ωραία μέρη 
-που η διαδρομή του με απογειώνει 


Γιατί είμαι εκεί μέσα ? 


Και είμαι ακόμα εκεί και πολύ το απολαμβάνω..

Wait for me ζωή.


Μην με ερωτευτείς χωρίς να είμαι εκεί 


Μην κάνεις περίπατο χωρίς εμένα


Μην προσπεράσεις, είμαι αποπροσανατολισμένη 


Ζωή μη μου δίνεις ανθρώπους όταν δε μπορώ να χειριστώ τα βασικά μου.

Είσαι στα όνειρά μου...

Για ένα κορίτσι που ο ύπνος της διαρκεί 13 ώρες συν 1 ώρα χουχούλιασμα για να αντέξει την πάλη με το πάπλωμα το να σηκωθεί στις 9 το πρωί και χορτασμένη μόνο ένας λόγος θα υπήρχε... 
Σημαντικός
Σημαδιακός
Αναγκαστικός

Βάλε και άκου αυτό ωστόσο, έχουμε δρόμο :

H μυρωδιά του καφέ με βοήθησε να έρθω πιο κοντά στο πιο ρεαλιστικό μου όνειρο. Εσένα να με πηγαίνεις βόλτα,να αγοράζουμε τους αγαπημένους μας ξηρούς καρπούς-φιστίκια ανάλατα και δαμάσκηνα με αμύγδαλα, να με παίρνεις αγκαλιά -σκληρή και ατσούμπαλη-. Έτσι κάνουν οι μπαμπάδες....


Μου βγήκε τόσο επιτακτική η ανάγκη να συνεχίσεις να ζεις στη φαντασία μου,να σε κρατάω ζωντανό όσο και αν δε γίνεται.. Με έπιασε απίστευτη μανία και πόθος να πετάξω κάτω όλα μου τα άλμπουμ με όσο μεγαλύτερη γρηγοράδα γίνονταν,να αρπάξω τη κούπα του καφέ μου και να μπω στο κόσμο μας. Αν θες άλλο άκουσμα βάλε και άκου αυτό (έτσι τα άκουγα και εγώ):

Αυτός είναι ο κόσμος μας ΜπΑΜπΑ:

Τελικά πάντα είχες τη κοιλιά που κορόιδευα και χτυπούσα όταν εσύ έσκαγες απ'το φαΐ :

Ήσουν πάντα όμορφος:

Kαι πάντα χόρευες...πολύ:

Πήγες και στρατό!!! Σε θυμάμαι μετά τα 47 σου... :

Και έγινες και μπαμπάς για χάρη μου:

Μπαμπά, γιατί δεν έγινες μοντέλο...:

Σε ετοίμαζα όλο το πρωί..Ήσουν δίπλα μου και μου γυρνούσες τις σελίδες,μου αποδείκνυες σε κάθε σου φωτογραφία πόσο πολύ σ'αγαπούσα.

Μη βιάζεσαι να κρίνεις τον άλλον,θα έρθει η στιγμή που θα θες να γυρίσεις τον χρόνο πίσω και δε θα μπορείς.. Αυτό που θα έχει μείνει τελικά θα είναι η πικρία της ίσως άδικης κρίσης.. Αυτό θες? Αγάπα τους γονείς σου όπως είναι,ακόμα και αν σε κουράζουν είναι αυτοί που θα χαρούν με το πτυχίο σου,που θα σε "χορέψουν" στο ΄γάμο σου,που θα μεγαλώσουν το εγγόνι σου..

Θα είσαι πάντα στις σκέψεις μου και για αυτό θα μείνεις πάντα ζωντανός

Με αγάπη

 
  

Δούναι και λαβείν

είναι που νιώθω στο πετσί μου το πρώτο μισό αυτή της φράσης

είναι που προσμένω και το εναπομείναν 

είναι που έρχεται από αλλού και με αποσυντονίζει

είναι που αγαπώ και το προσφέρω

είναι που τα φαινόμενα και οι συγκυρίες δε βοηθούν 

είναι που: "Ο νους βολεύεται, έχει υπομονή,του αρέσει να παίζει,μα η καρδιά αγριεύει, δεν καταδέχεται αυτή να παίξει, πλαντάει και χιμάει να ξεσκίσει το δίχτυ της ανάγκης" {ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ}

έτος 2012.....(αμάν Παναγιά μου)

Λοιπόν κάθε φορά που έμπαινε ένα έτος πάντα έφτιαχνα μια λίστα με το τι θα ήθελα να πετύχω ή να κάνω γενικότερα.Να παχύνω τόσα κιλά,να αγοράσω τούτο και εκείνο,να διαγράψω αυτόν,να είμαι πιο ανεκτική με τον άλλον,να μην κλαίω,να βγαίνω,να διαβάζω και άλλα τέτοια ωραία. Το θέμα είναι πως το έκανα γιατί πάντα με ωθούσαν αυτά που είχα πετύχει στο προηγούμενο έτος και έλεγα 'νταξει πέτυχα τα 4 από τα 12 τύπου άρα κάτι καταφέρνω άρα συνεχίζω.Κάπως έτσι..

Για φέτος ωστόσο μια λέξη θα γράψω που δεν έγραφα ποτέ και πάντα τη θεωρούσα τόσο δεδομένη.ΥΓΕΙΑ.Ρε παιδιά δε ξέρω πραγματικά τι γίνεται αλλά μόλις την έπαθα άσχημα με την οικογένειά μου και με τους 2 μου τους γονείς πίστευα πως μόνο εμένα με βρήκε το κακό. Αρχίζοντας λοιπόν να εξιστορώ άπω δω και από κει αυτό που μου συνέβαινε στους ανθρώπους που ενδιαφέρονταν,ξαφνικά συνειδητοποιώ πως το 60% από αυτούς,οι 6 στους 10 δηλαδή,είχαν να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα υγείας συγγενικού προσώπου του και δε μιλάμε για γιαγιάδες και παππούδες μιλάμε για νεότερα πρόσωπα.

Το αποκορύφωμα όλων ήταν η συμπόνια του καθηγητή μου που πήγα να του δώσω ένα λόγο για τις απουσίες μου και το γεγονός ότι μιλούσαμε μια ώρα όχι για την εργασία αλλά για τα προβλήματα υγείας που έχει ακούσει στο φιλικό του περιβάλλον τους τελευταίους μήνες(ωστόσο για την εργασία δε πέτυχα απαλλαγή).

Είναι η μείωση μισθών?θες όλη αυτή τη κακοδαιμονία που μας έχουν ποτίσει οι ειδήσεις? θες η εφορία?θες λίγο που τα έχουμε ισοπεδώσει όλα στο θέμα ηθικής?θες που δε κάνουμε όνειρα?δε ξέρω τι θες αλλά πραγματικά εγώ πλέον δε θέλω τη σωματική μου υγεία τόσο,όσο τη ψυχική μου..Παιδιά όταν η ψυχή είναι άρρωστη,αρρωσταίνει και το σώμα!ΝΟΜΟΣ..

Η λύση είναι μία και μιλάω εκ πείρας πλέον. Πρέπει να έχουμε ανθρώπους που μας αγαπάνε και μας νοιάζονται δίπλα μας γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις αυτοί σου γεμίζουν μπαταρίες και σε κρατάνε όρθιο.Θες οικογένεια,θες φίλους,θες γείτονες,θες σκυλιά??ό,τι μπορεί να σου χαρίσει στιγμές ηρεμίας και ζεστασιάς. Άσε που σε κάτι τέτοια βλέπεις και ποιος σε νοιάζεται-πολλοί αποδείχθηκαν σταρχιδιστές και άλλοι αρκετά πιο ευαισθητοποιημένοι από ότι τους περίμενα.