That's my boy....

Eίναι που...

Γίνεται κάτι "μαγικό" όταν είμαι στις δύσκολες στιγμές μου..Kάνω συγκρίσεις.Συγκρίνω μεγαλύτερους με μικρότερους,παλαιότερα με νεότερα,καταστάσεις με ταινίες....Και καταλήγω σε 2 πράγματα να απογοητεύομαι γιατί συνήθως τα άτομα που αγαπώ φέρνουν ομοιότητες με ανθρώπους που "τους φοβάμαι" και ταυτόχρονα να καταλήγω στο ότι υπάρχει  ένα πρόγραμμα "fixed"...Σα να ενώνω κομμάτια παζλ και να μου δίνουν μια εικόνα... :


Μετά από κάποιες καλές μέρες έρχονται (πάντα) κάποιες αδρανείς, (πιο συχνά) άσχημες μέρες..
Κάνεις μια συζήτηση και συνειδητοποιείς ακόμα περισσότερα..(οι ομοιότητες που λέγαμε..),όμως εδώ ίσως απλά να είναι σύμπτωση γιατί υπάρχει και ο παράγων φόβος..Φοβάμαι μη μοιάσω,μη μοιάσει,μην πληγωθώ και τα συναφή..


Ξέρω τώρα δε καταλαβαίνεις πολλά,είναι που ανησυχώ...
είναι που θέλω να σου πω σ'αγαπώ και το ακούει εν τέλει το μυαλό μου(είχα ξεχάσει πόση δύναμη έχουν τα μάτια)
είναι που θέλω να το ζήσω και δε μπορώ
είναι που......
Καληνύχτα

2 στα 2...Λένε πως οι άνθρωποι που πληγώνονται γίνονται πιο δυνατοί.Ίσως επειδή τη στιγμή που πληγώνονται είναι πιο αδύναμοι και από ένα μυρμήγκι.Έφτασα στο Σούνιο(δεν είχα αίσθηση)λέγοντας ένα πράγμα.."τον έχασα".Τον έχασα?Ίσως να μην ταιριάζαμε...μετά από 6 χρόνια το συνειδητοποιήσαμε?Χάσαμε την ουσία,ψάχνοντας την ουσία...Χειριστήκαμε λανθασμένα πολλές καταστάσεις..Μιλήσαμε και ξαναμιλήσαμε..Μου συζητούσε να φύγει την ίδια στιγμή που έλεγα γιατί δε μου λέει να πάμε να ξεσκάσουμε μαζί Διακοφτό,να τα αφήσουμε όλα?Όλα ευγενικά και όλα για να μην πληγώνουμε τον άλλον...Θάρρος-Πρωτοβουλίες-Τρέλα...Να προτάξουμε αυτό για το οποίο είμαστε μαζί..το συναίσθημα και να μπουν στην άκρη συζητήσεις επί συζητήσεων.Και αυτό θάρρος θέλει...δεν υπήρχε..Μια αγκαλιά ρομαντική και δύο  μαγνήτες με ίδιους πόλους που πάντα θα απωθούνται χωρίς να παύουν να έχουν την ιδιότητά τους...να έλκονται!