Πίσω από τη δημιουργικότητα της στιγμής,από το "να προσθέσω εκείνο,να βάλω και τ' άλλο" κρύβεται για τη σημερινή μου μέρα ένα μωσαικό συναισθημάτων....Η ελπίδα να πετύχω το φαί μου λες και αναθρέφω παιδί -πολύ προσωπική υπόθεση-,μια ειλκρινής ατμοσόσφαιρα γύρω απο ένα τηλεφώνημα και ένα δέος που ξεπετάχτηκε εξ αιτίας ένος ντοκυμαντερ στην αλλαγή θερμοκρασίας φαγητού...Όταν η θερμοκρασία ανέβηκε εγώ έμεινα με ένα χαμόγελο στα χείλη γιατί σκέφτηκα εκείνον (φοβήθηκα μη καεί το φαί γιατί το σκέφτηκα πέραν του δέοντος)-και τσαφ άρπαξε λίγο από πάνω η πατατούλα...γκρρρ αμάν..δε σε ξανασκέφτομαι..χμ ναι καλα!Αφού το γύρισα (το φαί) ενάς μικρός προβληματισμός για το αν αύριο θα πάρω αμάξι στη σχολή και μια έκπληξη ίσως και να ρθει..Ένα άνοιγμα ενός mail μ'έκανε να προσθέσω λίγο ακόμη λεμόνι και μουστάρδα στο φαί μου.....Πόσα μπορύν να γίνουν και να μη τα πάρεις χαμπάρι τελικά?Δε λένε:Φοβάμαι για αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα?...Μια όμορφη μουσική νότα από αγαπημένη μου τραγουδίστρια με έκανε να προσέχω πιο πολύ το φαί μου....Το έβγαλα από το φούρνο γύρισα τις πατάτες και το κοτόπουλο...Τα τρυφερά φύλλα ενός μαρουλιού είναι σα τη καρδιά μου στα χέρια σου -κόβομαι εύκολα αλλά παραμένω φρέσκια έτοιμη για φάγωμα!Όποια και αν είναι η έκβαση αυτού του φαγητού ,το ταξίδι της δημιουργίας της γεύσης ήταν συναρπαστικό όμως μονή μου θα το φάω τελικά-σε περίμενα-σε φαντάστηκα αλλά εξατμίστηκες.....
