Μερικές φορές προσπαθώ να απομονώσω το άσχημο αντρικό πρότυπο που μου έχει περαστεί στη μνήμη μου και να το θεωρήσω ως εξαίρεση και παράλληλα κακή μοίρα της μάνας μου και του άμαχου πληθυσμού(τα παιδιά του).Το πρότυπο αυτό του άντρα μπερδεύεται στα πόδια μου και δε με αφήνει ..Με κάνει να φοβάμαι σε μια περίοδο της ζωής μου που τόσο πολύ θέλω να "πιστέψω",ιδιαίτερα όταν υπάρχουν αδυναμίες στην άλλη πλευρά. Δε με αφήνει να πιστέψω στην αληθινή αγάπη και στις ειλικρινείς ανθρώπινες σχέσεις "όλα είναι μια βιτρίνα".Όταν βαρεθείς τον άλλον τον πετάς...και όταν πάει κάτι στραβά ξενερώνεις..αδικίες,μαλακίες ,εγωισμοί και ψευτόλογα...εφήμερες καταστάσεις και νύχτες έτσι ώστε να ξεπεράσεις τις κρίσεις πανικού που σε πνίγουν το βράδυ. Ο έρωτας σε κάνει άτρωτο....κάποτε δε τις φοβόμουν αυτές τις καταστάσεις. Τώρα ασφυκτιώ. Όλα είναι θέμα επιλογών και όλα είναι θέμα να δημιουργήσεις ένα καλό σχέδιο για τη ζωή που νομίζεις ότι σου αξίζει..Και εκεί που έχεις βρει τον "κατάλληλο" για το γάμο που έχεις ονειρευτεί και τα παιδιά που θες να κάνεις ξαφνικά κάποιος(οι συγκυρίες?)σου τα κλέβει και σε αφήνει ορφανό. Δεν είμαι απαισιόδοξη απλά βιώνω το πέταγμα(του πατέρα) μιας ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΗΣ,αγνής και ανιδιοτελούς αγάπης(της μητέρας) και δεν είναι δύσκολο να μεταφερθώ σε αυτή τη θέση,φοβάμαι όμως και εγώ αυτό το πέταγμα -το άδειασμα.Δε θέλω να το ζήσω και στη δική μου ζωή.Δε ζητάω από σένα και από μένα πολλά,μόνο όταν σε κοιτάζω να μπορούν να αντικατοπτρίζονται στα μάτια σου τα συναισθήματα μου.
